Οι μνημονιακές πολιτικές και οι επιπτώσεις τους στην εκπαίδευση

                                            ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ 3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ και ΩΡΑ 7:30 μμ στην ΘΕΟΦΑΝΕΙΟ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ

Ολοταχώς προς σκηνές Αργεντινής στο νησί της Αφροδίτης

Αν ο κυπριακός λαός δεν αποφασίσει  άμεσα και κυρίαρχα την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και την εκμετάλλευση περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων για τη σωτηρία του ίδιου του λαού, το  ορατό και άκρως  πιθανό ενδεχόμενο είναι να εκτυλιχθούν στους δρόμους  οι εικόνες  της Αργεντινής του 2001.

Γράφει ο Μάκης Γεωργιάδης

Η μέρα που ξημερώνει για την Κύπρο  είναι στην κυριολεξία  ζοφερή. Είναι η ζοφερή αποτύπωση της χρεωκοπίας  του τραπεζικού πυλώνα ο οποίος κατασπαράζει βουλιμικά  και ακόρεστα όχι απλώς τις καταθέσεις και τους κόπους χιλιάδων πολιτών αλλά στην κυριολεξία ανθρώπινες ζωές.

Αυτό που αξίζει να επισημανθεί εξ αρχής είναι πως,  παρά  το γεγονός ότι για το θέμα αυτό δε γίνεται καμία συζήτηση, ούτε καν νύξη, συζητάμε για της επιπτώσεις της κρίσης και της χρεωκοπίας που προκαλεί ο καπιταλισμός.  Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί απλώς σαν μια τραπεζική κρίση, όπως δεν είναι  μια κρίση δημοσίου χρέους η περίπτωση της Ελλάδας.

Παραγνωρίζεται κι αποσιωπάται το γεγονός ότι καπιταλισμός χωρίς χρέος και χωρίς τράπεζες δεν μπορεί να υπάρξει. Αν αυτή η παραδοχή είναι σαφής για τους έστω και κατ΄ ελάχιστο κατέχοντες την πολιτική οικονομία, και όχι απαραιτήτως από μαρξιστική  σκοπιά, δεν σημαίνει ότι όλος ο κόσμος  αντιλαμβάνεται έτσι την πραγματικότητα.

Μιλώντας την περασμένη Τετάρτη με ανθρώπους οι οποίοι  ζουν και εργάζονται στην Κύπρο τα τελευταία χρόνια,  η πρώτη επισήμανση στην οποία προέβαιναν ήταν  ότι: «ευτυχώς εδώ δεν έχουμε φαινόμενα Αργεντινής». Ίσως  οι σκέψεις και οι διαπιστώσεις αυτές βασίζονταν σε μια παραδοχή η οποία ξεκινούσε από τη βάσιμη υπόθεση ότι αργά ή γρήγορα θα επέρχονταν μια συμφωνία  μεταξύ δανειστών και κυπριακής κυβέρνησης η οποία έστω και με δυσβάσταχτους όρους θα επέτρεπε στο νησί να συνεχίσει  να πορεύεται  σε μία «κανονικότητα».

Μόνο που προϊόντος του χρόνου  αυτή η «κανονικότητα» είναι πλέον ανεπιστρεπτί χαμένη.  Με τις τράπεζες κλειστές για δέκα ημέρες και άγνωστο ακόμη πώς και πότε θα ανοίξουν όσες απομείνουν από την αναδιάρθρωση, με το όριο αναλήψεων στα αυτόματα μηχανήματα στα 100  ευρώ και από τα καταστήματα όταν ανοίξουν στα 700 και με προωθούμενο «κούρεμα» των καταθέσεων μεταξύ 50 και 60% στην Τράπεζα Κύπρου η χρεωκοπία δεν είναι ένα πιθανό ενδεχόμενο. Είναι μια παρούσα και σε δυναμική εξέλιξη κατάσταση στο νησί.

Τόσο η κυπριακή ελίτ όσο και μεγάλο τμήμα της ελληνικής ολιγαρχίας, τζoγάρισε  για χρόνια στο τραπεζικό σύστημα με τις υψηλές αποδόσεις, τη φορολογική ασυλία και τα «θαλασσοδάνεια»  τα οποία όσο ήταν φορέας και μοχλός της «ανάπτυξης».

Τότε καμία ευρωπαϊκή επιτροπή και κανένα θεσμικό όργανο  της ΕΕ  δεν  ανησυχούσε για το «μαύρο χρήμα» και τον υπερτροφικό τραπεζικό τομέα.

Τότε όλα ήταν μέλι γάλα και  οι «ισχυρές» οικονομίες τύπου Σημίτη  αποθεώνονταν από τους ίδιους που σήμερα καταριούνται με περισσή ευκολία το αμαρτωλό και «σπάταλο» παρελθόν, αλλά και την  «κακή» και «παράλογη» τρόικα η οποία ωστόσο μπορεί να έχει και δίκιο σε αυτά που λέει και πάνω από όλα είναι ο «μονόδρομος» της σωτηρίας!  Ωστόσο  όλοι οι απολογητές της τότε και της τωρινής κατάστασης, «ξεχνάνε» να αναφέρουν  ποιοι θα πληρώσουν το λογαριασμό.

Το ζήτημα ωστόσο που πλέον επιτακτικά τίθεται είναι πρωτίστως η σωτηρία του κυπριακού λαού. Σε αντίθεση με την κυρίαρχη  απολογητική φιλολογία, δεν απειλούνται απλώς οι καταθέσεις των Ρώσων ολιγαρχιών του πλούτου. Με τα όσα έως τώρα έχουν συμβεί είναι άμεσος και ορατός  κίνδυνος  για τους πολίτες του νησιού σε απλά ζητήματα καθημερινής επιβίωσης.

Δέκα ημέρες μετά από την σύνοδο της ευρωομάδας  και έπειτα από το «όχι» της κυπριακής Βουλής,  όλοι συνειδητοποιούν  ότι το τοπίο πλέον στην Κύπρο θα  είναι σκηνικό ολοκληρωτικής καταστροφής. Αυτό είναι 100% σίγουρο  ότι θα συμβεί εντός  ευρωζώνης εφόσον επιτευχθεί η όποια συμφωνία.  Η καταστροφή που ο ίδιος ο καπιταλισμός προκαλεί  κατά τρόπο αδίστακτο  είναι γεγονός το οποίο έχει γίνει ήδη αισθητό στην Κύπρο. Αν ευοδωθούν οι επιδιώξεις της τρόικας, οι επιπτώσεις θα είναι ακόμη πιο δραματικές τόσο στο άμεσο όσο και στο μακρινότερο μέλλον.

Οι άμεσες απώλειες στο ΑΕΠ που  μπορεί να εκτιναχτούν  πάνω από 30%, η απώλεια δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας, το «κούρεμα» και οι απώλειες που μοιραία θα έχουν ασφαλιστικά ταμεία και δημόσιοι οργανισμοί δεν αγγίζουν τους Ρώσους ολιγαρχίες και το «πλυντήριο» που για χρόνια κατηγορείται ότι είχε στήσει η Κύπρος. Οι επιπτώσεις δεν είναι στα αριθμητικά μεγέθη,  αλλά στις ζωές δεκάδων χιλιάδων  ανθρώπων

Αν γνωρίζει κάποιος τους σχεδιασμούς και τις επιδιώξεις  της τρόικας και της κυπριακής κυβέρνησης, δεν γνωρίζει  από την άλλη πλευρά την αντίδραση του λαϊκού παράγοντα. Η πραγματικότητα λέει ότι η κατάσταση είναι οριακή με την λειτουργία της αγοράς να έχει παραλύσει σε συνθήκες  πρωτόγνωρες για χώρα μέλος του ευρώ.

Το «κούρεμα» των καταθέσεων θα έχει ακόμη μεγαλύτερες επιπτώσεις σε μια παραλυμένη αγορά καθώς χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα πληγούν και θα κλείσουν συνεπεία της ανύπαρκτης ρευστότητας.

Τα δεσμευμένα κεφάλαια και ουσιαστική δήμευση  γιγαντιαίων ποσών εντείνει τον πανικό και τις τάσεις φυγής κεφαλαίων, εταιρειών ακόμη και φυσικών προσώπων και η Κύπρος είναι πλέον αντιμέτωπη με μια ανθρωπιστική κρίση  μεγαλύτερη ίσως κι από της Ελλάδας, όπου το ενδεχόμενο αδυναμίας προμηθειών  βασικών καταναλωτικών αγαθών είναι απολύτως ορατό  ακόμη και σε συνθήκες «διάσωσης».

Ούτως ή άλλως οι σκηνές από το παρελθόν της Αργεντινής ακόμη κι αν δε συμβούν άμεσα είναι μια άκρως πιθανή και υπαρκτή προβολή στο μέλλον ειδικά  από τη στιγμή που η τρόικα θα αρχίσει τις τακτικές αξιολογήσεις των λοιπών επιδόσεων  στους στόχους που θα θέτει το μνημόνιο.

Στην πραγματικότητα η χρεωκοπία είναι μέσα στο ευρώ και μέσα στο μνημόνιο. Η μοναδική  ορατή εναλλακτική λύση  με ασφαλώς μεγάλο κόστος είναι η αυτόβουλη ετυμηγορία του κυπριακού λαού να κατευθυνθεί στην επιλογή της αποχώρησης από το ευρώ και την ίδια την ΕΕ. Το ενδεχόμενο εξώθησης σε  άτακτη χρεωκοπία και  ουσιαστική έξωση από το ενιαίο νόμισμα θα είναι  απολύτως καταστροφικό.

Το ενδεχόμενο αυτό δε συζητήθηκε στο Eurogroup  της 24–25ης Μαρτίου  και  το ουσιαστικό περιεχόμενο της συζήτησης πάνω σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο   ήταν πως θα αποτύχει πάση θυσία  το παράδειγμα της Κύπρου ώστε να λειτουργεί αποτρεπτικά για κάθε επίδοξο «λιποτάκτη» της ευρωζώνης.

Η αδήριτη αναγκαιότητα που προκύπτει είναι η σωτηρία και η προστασία των εργαζόμενων και του λαού και αυτό  δεν έχει άλλο δρόμο από μια κυρίαρχή  εθνική πολιτική της  Κύπρου με άξονα το εθνικό νόμισμα και την αξιοποίηση πόρων, κεφαλαίων και περιορισμών μετακίνησης προς όφελος αυτού του λαού.

Μισά και ανολοκλήρωτα «όχι» οδηγούν σε τραγικά πισωγυρίσματα και ακόμη πιο επώδυνες καταστάσεις, εν πολλοίς  μη αναστρέψιμες στο μέλλον. Η ώρα του λαού για να μιλήσει έχει έρθει πριν μιλήσει η ανεξέλεγκτη βία και το χάος που οι ίδιοι οι καπιταλιστές προκάλεσαν με τις πολιτικές τους…

XXIV – III – 2013

Πηγή: BΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Μισές παροχές, μισή ζωή

Της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ

Τα μισά χρήματα καταβάλλει πλέον το ελληνικό Δημόσιο για την υγεία των Ελλήνων από την ημέρα που μπήκε στη ζωή μας το Μνημόνιο.

Και οι κοινωνικές παροχές αναμένεται να μειωθούν κι άλλο έως το 2014! Οσο για τα ποσά που δεν καλύπτονται από την κοινωνική ασφάλιση και τον ΕΟΠΥΥ, τα πληρώνουν από την τσέπη τους οι Ελληνες ασθενείς.

Από το 2009 η φαρμακευτική δαπάνη μειώθηκε κοντά στο 50%. Ενώ το 2009 είχαν διατεθεί για φάρμακα από την κοινωνική ασφάλιση (χωρίς τα νοσοκομεία) 5,28 δισ. ευρώ, το 2012 το ποσό αυτό καθηλώθηκε στα 2,88 δισ. ευρώ. Και το μέλλον μοιάζει ακόμη πιο δυσοίωνο καθώς φέτος η δαπάνη δεν θα πρέπει να ξεπεράσει τα 2,4 δισ. ευρώ, ενώ του χρόνου, το 2014, θα πρέπει να περιορισθεί στα 2 δισ. ευρώ για πάνω από 10 εκατ. ασφαλισμένους.

Από το 2010 και μετά, οι ασθενείς βλέπουν την κάλυψη από τα Ταμεία τους να βαίνει συνεχώς μειούμενη. Μέσα σε τρία χρόνια οι βαριά πάσχοντες που δεν πλήρωναν συμμετοχή για τα φάρμακα και τις θεραπείες τους, άρχισαν να πληρώνουν προσωπική συμμετοχή. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι αρκετοί χρονίως πάσχοντες, που έως πρόσφατα έπαιρναν δωρεάν τα φάρμακα ή τα απαραίτητα συμπληρωματικά σκευάσματα, τώρα αναγκάζονται να τα αγοράζουν μόνοι τους.

Ομως και τα χρήματα που καταβάλλονται από το Δημόσιο για την υγειονομική κάλυψη των ασφαλισμένων παρουσιάζουν συνεχή πτωτική πορεία από το 2010. Χαρακτηριστικό είναι ότι το κονδύλι της κοινωνικής ασφάλισης που το 2010 πλησίαζε τα 9 δισ. ευρώ, το 2011 έπεσε στα 7,8 δισ. ενώ το 2012 ο προϋπολογισμός του ΕΟΠΥΥ (όπου συνενώθηκαν οι υγειονομικοί κλάδοι των Ταμείων) δεν ξεπέρασε τα 5,8 δισ. ευρώ.

Συμμετοχή για όλους

Ασφαλισμένοι, που πριν από το Μνημόνιο, λόγω υψηλών εισφορών, δεν πλήρωναν τίποτε για νοσηλείες σε ιδιωτικές κλινικές, ξαφνικά άρχισαν να πληρώνουν. Αρχικά κατέβαλλαν συμμετοχή 15% ενώ σήμερα το ποσοστό έχει αυξηθεί στο 30% για όλους, πλην του ΟΓΑ που είναι στο 50%.

Αντίστοιχα είναι τα ποσοστά για τις διαγνωστικές εξετάσεις. Ενώ οι ασφαλισμένοι των περισσότερων Ταμείων δεν κατέβαλλαν καμία συμμετοχή, τώρα το ποσοστό έχει διαμορφωθεί στο 15% για όλους. Χιλιάδες ασθενείς κόβουν φάρμακα, εξετάσεις και επισκέψεις σε γιατρούς λόγω οικονομικής δυσπραγίας. Το τραγικό αποτέλεσμα είναι οι δείκτες της υγείας των Ελλήνων να φθίνουν μέρα με τη μέρα. Αλλά, προφανώς, αυτό δεν ενδιαφέρει την τρόικα.

ΦΤΩΧΕΙΑ: Οδήγησαν στα Τάρταρα το βιοτικό επίπεδο ενός λαού!

Επιπλέον περικοπές προβλέπει για τα επόμενα χρόνια το νέο Μεσοπρόθεσμο

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Εικόνες που παρέπεμπαν στην γερμανική κατοχή εκτυλίχθηκαν έξω από το υπουργείο Γεωργικής Ανάπτυξης στην πλατεία Βάθης την Τετάρτη, με αφορμή τα γεωργικά προϊόντα που αποφάσισαν να μοιράσουν παραγωγοί και πωλητές των λαϊκών αγορών. Εκατοντάδες άνθρωποι γονατισμένοι από την ανεργία και την πείνα σπρώχνονταν για να εξασφαλίσουν μια σακούλα με πορτοκάλια, πατάτες ή λάχανα, σε σημείο που χρειάστηκε να έρθει το ΕΚΑΒ για να παράσχει πρώτες βοήθειες σε κάποιον που τραυματίστηκε στο κεφάλι. Οι περισσότεροι δε ήταν Έλληνες άνεργοι και πολλοί συνταξιούχοι, θύματα όλοι τους της εξοντωτικής λιτότητας που έχουν επιβάλλει οι μνημονιακές κυβερνήσεις των τελευταίων τριών ετών. Οι σκηνές σόκαραν γιατί ήταν μια από τις λίγες φορές που η απόγνωση δραπέτευσε από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών που έχουν γίνει φυλακή και βγήκε στους δρόμους σοκάροντας ακόμη και τους απολογητές των Μνημονίων – υπάλληλους των τραπεζών που έσπευσαν να αποδοκιμάσουν την μετάδοση των σχετικών πλάνων, με το αιτιολογικό ότι προσβάλλουν την Ελλάδα και την διασύρουν στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια ποσώς τους απασχολεί η πείνα και το γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες δεν έχουν να φάνε ή πέφτουν να κοιμηθούν με τα στομάχια άδεια ή άστεγοι πεθαίνουν στον δρόμο όπως συνέβη χθες τα ξημερώματα στα Εξάρχεια. Το μέλημά τους είναι αυτή η εικόνα να μένει κρυμμένη και ο ανείπωτος, παραλυτικός πόνος που προκαλεί η πείνα και η φτώχεια να συνεχίσει να θεωρείται ατομική υπόθεση, να εισπράττεται ως προσωπική αποτυχία ή οικογενειακό δράμα. Μέχρι εκεί!

Η προσπάθεια των μηχανισμών προπαγάνδας της Συγγρού γίνεται όμως όλο και πιο δύσκολη για έναν πολύ απλό λόγο: Όσο περνάει ο χρόνος και η φτώχεια γενικεύεται γίνεται κατανοητό ότι η δυστυχία δεν είναι αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών, μιας κακιάς στιγμής και μιας λανθασμένης απόφασης. Αρκεί μια ματιά στα στατιστικά στοιχεία που έδωσε στην δημοσιότητα το Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας (ΓΣΕΒΕΕ). 

Εν περιλήψει:

• 9 στα 10 νοικοκυριά (ας μας επιτραπεί ο όρος εδώ μιας και πρόκειται για ορολογία της στατιστικής) έχουν υποστεί μείωση των εισοδημάτων τους την τελευταία τριετία κατά 40%. 
• Σε 4 από τις 10 οικογένειες υπάρχει τουλάχιστον ένας άνεργος. 
• Το 1 στα 2 νοικοκυριά αναγκάστηκε για να καλύψει βασικές του υποχρεώσεις να χρησιμοποιήσει πόρους από πηγές πέραν του τρέχοντος εισοδήματος. Δηλαδή: χρήματα αποταμιεύσεων, δανεισμό από συγγενείς και φίλους, πιστωτικές κάρτες, πώληση περιουσιακών στοιχείων, ενεχυροδανειστήρια, κ.λπ. Είναι προφανές ότι πρόκειται για λύσεις που είτε οξύνουν την ήδη δυσχερή θέση, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τα δάνεια που κάποια στιγμή στο μέλλον πρέπει να αποπληρωθούν, είτε είναι μη επαναλαμβανόμενες. Οι αποταμιεύσεις πχ κάποια στιγμή τελειώνουν. Συνεχίζοντας την στατιστική της εξαθλίωσης όπως καταγράφηκε στην έρευνα των μικρομεσαίων, 
• πάνω από τις μισές οικογένειες (54,3%) δηλώνουν ότι δεν θα μπορέσουν να καλύψουν τις ανάγκες του 2013. 
• Το 40% τόνισε ότι έχει καθυστερημένες οφειλές που αφορούν ενέργεια, νερό, εφορία ή δανειακές υποχρεώσεις. Τέλος, ενδεικτικό για την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου είναι το στοιχείο ότι 
• το 70% όσων ερωτήθηκαν απάντησε ότι έχει κάνει περικοπές ακόμη και στα είδη διατροφής. Τρώει δηλαδή λιγότερο και χειρότερα…

ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ ευθύνονται για την γενικευμένη εξαθλίωση

 Η παραπάνω δραματική εικόνα αποκαλύπτει το πολιτικό έγκλημα που έκαναν οι κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμου και Α. Σαμαρά μεταφέροντας το κόστος της κρίσης στην κοινωνία. Με μια σειρά πραγματικά δεξιοτεχνικών χειρισμών επέτρεψαν στις ξένες τράπεζες να ξεφορτώσουν έγκαιρα τα ελληνικά ομόλογα που είχαν στα χαρτοφυλάκιά τους και στη συνέχεια η βόμβα της χρεοκοπίας να σκάσει στα χέρια των συνταξιούχων και των εργαζομένων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Αυτών που δεν έφταιγαν στο παραμικρό. Άξιος λοιπόν ο μισθός των κυβερνητικών στελεχών!

Αυτό ωστόσο που επιμελώς κρύβουν είναι ότι η φτώχεια θα επεκταθεί. 

Στην επόμενη έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ ακόμη περισσότερες οικογένειες θα δηλώνουν ότι έχουν ένα άνεργο μέλος και ακόμη περισσότερα νοικοκυριά θα δηλώνουν ότι αναγκάζονται να καταφύγουν στον μαυραγορίτη της γειτονιάς για να βρουν χρήματα να φάνε. Η παραπέρα όξυνση του κοινωνικού ζητήματος, προς διάψευση των φερέφωνων της Συγγρού και της Τρόικας, επιβεβαιώνεται από δύο πηγές: 

Πρώτα, από την υστέρηση που καταγράφηκε στα δημόσια έσοδα του Ιανουαρίου (ύψους 7% σε σχέση με τον προϋπολογισμό και 15% σε σχέση με πέρυσι) με αποτέλεσμα να είναι απλώς θέμα χρόνου η εξαγγελία νέων μέτρων λιτότητας ή η ενεργοποίηση των ρητρών απόκλισης που ενσωματώθηκαν στο τρίτο μνημόνιο ή η προώθηση νέων ιδιωτικοποιήσεων ή και των τριών μέτρων μαζί. Κατά δεύτερο, οι ακόμη χειρότερες μέρες που έρχονται αποτυπώνονται στο επικαιροποιημένο μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής που κατατέθηκε το απόγευμα της Παρασκευής στην Βουλή. Στους πίνακες του προβλέπεται ότι οι μισθοί κι οι συντάξεις από 18,6 δισ. ευρώ το 2013 θα πέσουν το 2016 στα 17,8 δισ., ενώ τα έξοδα κοινωνικής ασφάλισης και περίθαλψης θα υποστούν μεγαλύτερη συντριβή: από 14,97 δισ. ευρώ το 2013 θα πέσουν το 2016 στα 11,79 δισ. Συνολικά προβλέπεται ότι από το 2013 ως το 2016 θα κοπούν 1,37 δισ. από μισθούς, 5,25 δισ. από συντάξεις, 1,11 δισ. από υγειονομική περίθαλψη, κοκ., ενώ αφήνεται ανοιχτό το πεδίο και για επιπλέον μέτρα σε περίπτωση αποκλίσεων – που θεωρούνται βέβαιες. Το δημόσιο χρέος δε, όλη αυτή την περίοδο θα αυξάνεται σταθερά: το 2013 στα 318,83 δισ. ευρώ, το 2014 στα 319,13 δισ., το 2015 στα 322,03 δισ. ευρώ και το 2016  θα φτάσει στα 322,33 δισ. ευρώ.

Κατά συνέπεια η συνέχιση αυτής της πολιτικής το μόνο που εγγυάται είναι βαθύτερη φτώχεια, περισσότερους πεινασμένους και άστεγους. Αυτή η πολιτική όμως μπορεί να ανατραπεί κάτω από ενωτικούς, ανυποχώρητους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες που θα μετατρέψουν όλα αυτά τα σηκωμένα χέρια σε γροθιές ενάντια στις κυβερνήσεις του ταξικού πολέμου, την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Μας "αλλάζουν τα φώτα"...

...κι εμείς ακόμη τους ανεχόμαστε!

Από την 1η Ιανουαρίου

Αυξήσεις 10 έως 15 ευρώ το μήνα στα τιμολόγια της ΔΕΗ

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012 15:02

URL: http://www.naftemporiki.gr/news/redirstory.asp?id=2264979

Αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ που θα κυμαίνονται κατά μέσο όρο από 10 έως 15 ευρώ μηνιαίως, από την 1η Ιανουαρίου, προανήγγειλε από την Επιτροπή Ακροάσεων της Βουλής ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της επιχείρησης Αρθούρος Ζερβός.

Παρουσιάζοντας τα στρατηγικά σχέδια της επιχείρησης με αφορμή τον επαναδιορισμό του στη θέση του προέδρου, ο κ. Ζερβός διευκρίνισε ότι για κατανάλωση 800 κιλοβατώρων, υπολογίζεται ότι η αύξηση θα είναι 10 ευρώ τον μήνα, ενώ για κατανάλωση από 1.400 έως 1.600 κιλοβατώρες που είναι και η μέση κατανάλωση των ελληνικών νοικοκυριών, η αύξηση θα είναι περίπου 15 ευρώ τον μήνα.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της επιχείρησης, οι αυξήσεις θα γίνουν σταδιακά σε τρεις φάσεις, προκειμένου μέχρι την 1η Ιουλίου του 2013 να έχουν φτάσει στο 48,7%. Και αυτό, όπως υποστήριξε, γίνεται βάσει ευρωπαϊκών οδηγιών αλλά και μνημονιακής υποχρέωσης της χώρας, από το 2010.

Ο κ. Ζερβός ανέφερε ακόμα ότι η πρόταση της ΔΕΗ προς τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) είναι να μην υπάρξει καμία αύξηση στο κοινωνικό οικιακό τιμολόγιο, το οποίο αφορά περίπου 300.000 καταναλωτές ευπαθών ομάδων, όπως μακροχρόνια άνεργοι ή άτομα με ειδικές ανάγκες. Σημείωσε μάλιστα ότι, σύμφωνα και με την πρόταση του αρμόδιου υπουργού Ασημάκη Παπαγεωργίου, πρόθεση είναι να μειωθεί.

Πηγή: ΑΜΠΕ 

Πιστοποιητικά υποταγής ζητούν οι πιστωτές ΔΝΤ-ΕΕ

Βαθιά ταπεινωτικοί είναι οι όροι που προβλέπονται στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβέρνησης για την εκταμίευση των επόμενων δόσεων που θα ακολουθήσουν την καταβολή της πρώτης δόσης των 34,3 δισ. ευρώ. 

Το ποσό αυτό (που έπρεπε να είχε έρθει πριν 6 μήνες…) θα καταβληθεί τις επόμενες μέρες και θα κατευθυνθεί 

• πρώτο, στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (16 δισ.) ώστε να βελτιώσουν την κεφαλαιακή τους επάρκεια που σημαίνει πως ούτε ένα ευρώ δεν θα φύγει από τα ταμεία τους για να δοθεί στην αγορά, 
• δεύτερο, στην κάλυψη του κόστους επαναγοράς των ομολόγων (11,3 δισ.) και
• τέλος, στην εξόφληση ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου και τις ανάγκες του προϋπολογισμού (7 δισ.). 

Απ’ αυτά μάλιστα τα χρήματα, πρώτες θα πάρουν οι γερμανικές επιχειρήσεις όπως φρόντισε να κάνει σαφές στον Έλληνα υπουργό Ανάπτυξης, Κ. Χατζιδάκη, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Φ. Ρέσλερ. Κι αν μείνουν τίποτε ψίχουλα, τότε να πάρουν κι οι άλλοι προμηθευτές του ελληνικού Δημοσίου. 

Τα χειρότερα όμως έπονται, γιατί για να καταβληθούν οι επόμενες δόσεις από τα 52,4 δισ. μέχρι τον Μάρτιο θα πρέπει να εκδίδεται «πιστοποιητικό συμμόρφωσης» (κάτι σαν πιστοποιητικό …αντιλαϊκών φρονημάτων) από δύο διεθνείς δικηγορικές εταιρείες οι οποίες θα πρέπει να γνωμοδοτούν για να δοθούν τα χρήματα. Αν κρίνουν ότι η Ελλάδα δεν τηρεί τα συμφωνηθέντα, τότε έρχονται νέα αντιλαϊκά μέτρα, νέα Μνημόνια!!! 

Επιπλέον, με βάση τις προβλέψεις της νέας δανειακής σύμβασης, που διέπεται από το αγγλικό δίκαιο, το ελληνικό Δημόσιο παραιτείται για μια ακόμη φορά από κάθε δικαίωμα ασυλίας, ανοίγοντας έτσι τις πύλες για κατάσχεση κρατικής περιουσίας.

Πηγή: ΠΡΙΝ

Ο Μανιτάκης θέτει σε διαθεσιμότητα όλους τους διοικητικούς υπαλλήλους ΔΕ με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου !

Χούντας συνέχεια…  ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Χθες  ο  ΔΗΜΑΡίτης υπουργός της συγκυβέρνησης, μπροστά στην   άρνηση (κάτω από την πίεση του εργατικού κινήματος) των υπηρεσιών δήμων κλπ.  , να πιστοποιήσουν με πράξεις τις διαθεσιμότητες –απολύσεις υπαλλήλων,

αποφάσισε ..

να θέσει με τη μέθοδο του "αποφασίζομεν και διατάσσομεν"..

σε διαθεσιμότητα  όλους τους υπαλλήλους διοικητικού κλάδου, ΔΕ, με συμβάσεις αορίστου χρόνου ιδιωτικού δικαίου!!!!

Η ΠΡΑΞΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΕΔΩ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζ'

ΕΠΕΙΓΟΥΣΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Άρθρο 17

Στο προτελευταίο εδάφιο της περίπτωσης 1 της υπο-παραγράφου Ζ.4 της παραγράφου Ζ του άρθρου πρώ¬του του ν. 4093/2012 μετά τη φράση «μόνιμοι πολιτικοί υπάλληλοι» προστίθεται η φράση «δημόσιοι λειτουργοί».

 Άρθρο 18

 Μετά το πέμπτο εδάφιο της περίπτωσης β' της π-ραγράφου 1 του άρθρου δεύτερου του ν. 3845/2010 (Α' 65), όπως ισχύει, προστίθενται τα ακόλουθα εδάφια:

«Η διαρκής επικαιροποίηση και συμπλήρωση των στοιχείων των υπαλλήλων, οι οποίοι περιλαμβάνονται στο Μητρώο Ανθρώπινου Δυναμικού, προκειμένου για μεταβολές της υπηρεσιακής τους κατάστασης που επέρχονται αυτοδικαίως από τυπικό νόμο, γίνεται από το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, εφόσον δεν πραγματοποιηθεί από το αρμόδιο όργανο και εντός της προθεσμίας που προβλέπεται από το νόμο.

Για την επέλευση των πάσης φύσεως συνεπειών της ανωτέρω υπηρεσιακής μεταβολής δεν είναι αναγκαία η έκδοση σχετικής πράξης.».

Και επισήμως σε ύφεση εισήλθε η ευρωζώνη

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ Η ΑΣΤΑΘΕΙΑ

Η πρώτη ματιά στην ευρωπαϊκή οικονομία δίνει μια εικόνα εκτόνωσης της κρίσης: 

• Η αποσταθεροποιητική φυγή κεφαλαίων στις χώρες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της κρίσης (Ελλάδα, Ισπανία) έχει κοπάσει ή ακόμη έχει αναστραφεί. 
• Το κόστος δανεισμού στις χώρες που λόγω των μεγεθών τους (Ιταλία, Ισπανία) απειλούσαν να οδηγήσουν στον γκρεμό το ευρωπαϊκό ειδικό όχημα δανεισμού έχει απομακρυνθεί από την ζώνη κινδύνου λόγω της απόφασης της ΕΚΤ να παρέμβει στην δευτερογενή αγορά ομολόγων αν και όποτε παραστεί ανάγκη. 
• Επίσης, πολύ πιο σημαντικό, ο κίνδυνος εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ έχει πάψει να αποτελεί άμεση επιλογή για την Γερμανία, από τη στιγμή που επικράτησαν πιο ψύχραιμες φωνές οι οποίες έκριναν ότι κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει που θα σταματούσε το ντόμινο που θα ενεργοποιούταν. 

Ως αποτέλεσμα η σημερινή εικόνα δεν θυμίζει τις απρόβλεπτες εξελίξεις που δέσποζαν το 2011 και τα χειρότερα φαίνεται να βρίσκονται στο παρελθόν.

Η πραγματικότητα ωστόσο είναι τελείως διαφορετική και προσδιορίζεται από τις εξελίξεις στην πραγματική λεγόμενη οικονομία, που καθορίζει τις εξελίξεις στη χρηματοπιστωτική σφαίρα και τα περιθώρια των επιλογών. 

Ειδικότερα, από το πέρασμα της ευρωζώνης στην ύφεση, λόγω των μέτρων λιτότητας, και τυπικά πλέον μετά την καταγραφή αρνητικών ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ για δεύτερο συνεχές τρίμηνο, το δεύτερο τρίμηνο (Απρίλιος – Ιούνιος) του 2012, που μειώθηκε κατά 0,2%, όταν το πρώτο τρίμηνο είχε επίσης μειωθεί κατά 0,1%. 

Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι η οικονομία στη ζώνη του ευρώ βρίσκεται για τέταρτο τρίμηνο, επί ένα έτος δηλαδή, στη ζώνη της μηδενικής μεγέθυνσης. Και πριν δηλαδή από τα δύο αυτά τρίμηνα οι ρυθμοί μεγέθυνσης κάθε άλλο παρά θεαματικοί ήταν… 

Εξετάζοντας άλλους κοινωνικούς δείκτες όπως η ανεργία, η κατάσταση είναι επίσης κρίσιμη, όπως δείχνει η αύξηση της στο 11,6% αφήνοντας πλέον εκτός εργασίας περισσότερους από 26 εκ. εργαζόμενους.

Το ποιοτικό στοιχείο της ύφεσης της ευρωζώνης έγκειται πλέον στο ότι ανεβαίνει όλο και πιο βόρεια, παύοντας να πλήττει μόνο τις περιφερειακές και τις νότιες χώρες. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η Ολλανδία που είδε το ΑΕΠ της να μειώνεται απότομα κατά 1,1%, όταν το προηγούμενο τρίμηνο είχε αυξηθεί κατά 0,1%. 

Άλλο παράδειγμα εξάπλωσης της κρίσης είναι η υποβάθμιση της Γαλλίας την Δευτέρα από τον οίκο αξιολόγησης Μούντι’ς κατά μία μονάδα. Η απώλεια της ανώτερης βαθμολογίας που απολάμβανε η Γαλλία υπενθυμίζει πως δεν είναι μόνο τα σχεδόν μηδενικά επιτόκια του ευρώ (0,75%) που δένουν τα χέρια των νομισματικών αρχών. Είναι επίσης κι οι κίνδυνοι που γεννιούνται για την αξιολόγηση του προσωρινού (Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) και του μόνιμου (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας) χρηματοδοτικού μηχανισμού καθώς η βαθμολογία τους εξαρτάται από την βαθμολογία των ισχυρών κρατών. Η αναμενόμενη υποβάθμισή του θα σημάνει υψηλότερο κόστος δανεισμού και λιγότερα διαθέσιμα κεφάλαια για τις επόμενες επιχειρήσεις «διάσωσης» που δεν θα αργήσουν, με αποτέλεσμα ελλείψει ακόμη κι αυτών των χρηματοδοτικών εργαλείων να αυξάνεται ο κίνδυνος εμφάνισης πολύ πιο βίαιων κρισιακών φαινομένων, με ολέθριες κοινωνικές επιπτώσεις.

Η χορήγηση της αναμενόμενης δόσης ύψους 31 δισ. ευρώ (και μαζί με τις επόμενες 44 δισ.) θα αυξήσει ξανά το δημόσιο χρέος της Ελλάδας. Γι’ αυτό τον λόγο η είσπραξή της θα αποδειχθεί καταστρεπτική για τα δημόσια οικονομικά και τους φορολογούμενους. Οι μόνοι που θα ωφεληθούν θα είναι οι πιστωτές και οι Γερμανοί μιας και με αυτά τα χρήματα θα ενισχυθούν οι τράπεζες τις οποίες σε λίγα χρόνια θα αγοράσουν έναντι συμβολικού τιμήματος.

Ένοχη σιωπή από τα μνημονιακά ΜΜΕ για την αύξηση του δημόσιου χρέους όσο διαρκεί η “διάσωση”

Η απροθυμία των Ευρωπαίων και του ΔΝΤ να δώσουν το πράσινο φως για την εκταμίευση της δόσης στα δύο προηγούμενα συμβούλια υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης και η παραπομπή του θέματος σε ειδική συνεδρίαση αύριο, Δευτέρα, δεν μπορεί να ειδωθεί ανεξάρτητα από την προοπτική επιδείνωσης της κρίσης.

 Άμεσα ωστόσο τα εμπόδια που έπρεπε να λυθούν ήταν δύο πολύ πιο συγκεκριμένα.

Το πρώτο σχετιζόταν με την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού που δημιουργεί η απόφαση των υπουργών στο πρώτο συμβούλιο να δεχθούν την επιμήκυνση κατά δύο χρόνια των στόχων του διαρθρωτικού προγράμματος. Η απόφασή τους προφανώς δεν είχε καμιά σχέση με όσα καθησυχαστικά ακούστηκαν για κατανόηση από την μεριά των εταίρων μας των θυσιών του ελληνικού λαού. Αποδέχτηκαν να μετατεθεί κατά δύο χρόνια ο στόχος μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος λόγω του ότι ήταν πλήρως ενήμεροι για τις αστοχίες που κατ’ επανάληψη παρατηρούνται στην υλοποίηση του προγράμματος. Δεν μας έκαναν χάρη, με άλλα λόγια, απλώς αναγνώρισαν τον ανεδαφικό χαρακτήρα των στόχων που είχαν επιβάλλει. Το χρηματοδοτικό κενό σε ό,τι αφορά την διετία 2012-2014 ανέρχεται σε 14 δισ. ευρώ και την επόμενη διετία 2015-2016 σε 18 δισ. Η δυσκολία δε, προκύπτει από το γεγονός ότι κανείς από τους υπόλοιπους ευρωπαίους δεν θέλει να βάλει το χέρι στην τσέπη, με αποτέλεσμα οι λύσεις που αναζητούνται να κινούνται στη σφαίρα των «δημιουργικών οικονομικών». Ειρήσθω εν παρόδω, την απροθυμία τους να χρηματοδοτήσουν το κενό που προκαλεί η δική τους αποτυχία την καλύπτουν με το επιχείρημα ότι έτσι θα αυξανόταν το δημόσιο χρέος και θα οδηγούταν σε μη βιώσιμα επίπεδα. Στην ίδια σφαίρα των «δημιουργικών οικονομικών» κινούνται και οι λύσεις για την μείωση του δημόσιου χρέους έτσι ώστε να πέσει κάτω από το επίπεδο του 120% του ΑΕΠ το 2020 (ή κάπου εκεί κοντά) και να συνεχιστεί απρόσκοπτα η συμμετοχή του ΔΝΤ. Επί της ουσίας τώρα, άγνωστο παραμένει τόσο το γιατί να θεωρείται όριο βιωσιμότητας το 120% – που είναι σε κάθε περίπτωση πολύ υψηλό – κι όχι για παράδειγμα το 60% ή το πολύ το 80%, όσο και το χρονικό ορόσημο του 2020. Πρόκειται προφανώς για αυθαιρεσία. Δεν είναι δυνατό να θεωρείται φυσιολογική η εκτόξευση του δημόσιου χρέους στο 189% το 2014 και να συγκρούονται Ευρωπαίοι και ΔΝΤ για το αν το δημόσιο χρέος θα είναι στο 120% ή το 124% του ΑΕΠ μετά από οκτώ χρόνια, τη στιγμή μάλιστα που αποτυγχάνουν συστηματικά και παταγωδώς σε πιο απλές και βραχυπρόθεσμες προβλέψεις, όπως είναι για παράδειγμα η πορεία του ΑΕΠ ή της ανεργίας τον επόμενο χρόνο…

Η δεινή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών στον παρόντα χρόνο, που προκάλεσε την ανάγκη μετάθεσης κατά δύο χρόνια του στόχου μείωσης του ελλείμματος φάνηκε και στα στοιχεία που δόθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα για την πορεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού το πρώτο δεκάμηνο του έτους. 

Ο φιλομνημονιακός Τύπος, για παράδειγμα η Καθημερινή, αυτό που είδαν ήταν πως το πρωτογενές έλλειμμα έφτασε στο 1,1 δισ. ευρώ. Δηλαδή πολύ πιο χαμηλά, στα μισά για την ακρίβεια επίπεδα, από τον στόχο που είχε τεθεί (2,2 δισ. ευρώ). Πρόκειται για μια εικόνα επίπλαστη, που απέχει σημαντικά από την αλήθεια. Για να δημιουργηθεί αυτή η εντύπωση οι δαπάνες του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων κινήθηκαν πολύ πιο χαμηλά από τους στόχους (3,28 δισ. ευρώ έναντι 3,8). Δεν καταβλήθηκε δηλαδή μισό δισ. ευρώ για να μπορούν να εξαπατούν τον κόσμο. Επίσης οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του κράτους προς τους προμηθευτές του συνέχισαν να αυξάνονται φτάνοντας το εννιάμηνο τα 8,2 δισ. ευρώ. Από την άλλη, στο σκέλος των εσόδων εμφανίστηκαν αυξημένες κατά μισό δισ. ευρώ εισπράξεις που όλες είναι έκτακτες και μη επαναλαμβανόμενου χαρακτήρα. Έτσι προέκυψε το 1 δισ. 

Τα μεγέθη ωστόσο από την εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού αποκαλύπτουν μια άλλη, οδυνηρή πραγματικότητα σε ό,τι αφορά το ασφαλιστικό σύστημα. Ειδικότερα με βάση τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους αυτούς τους δέκα μήνες το ΤΑΠ – ΟΤΕ έχει εκταμιεύσει το 92,7% των ετήσιων κονδυλίων που του αντιστοιχούν, το ΙΚΑ το 92,1%, ο ΟΓΑ το 91,4%, το ΝΑΤ το 91%, ο ΕΟΠΥΥ το 88,3%. 

Από αυτήν την εξέλιξη δύο συμπεράσματα προκύπτουν. 

• Πρώτο, ότι τα κονδύλια που έχουν αναγραφεί είναι σημαντικά υποδεέστερα των αναγκαίων και 
• δεύτερο ότι άμεσα ή θα απαιτηθούν επιπλέον χρηματοδοτήσεις για να καλυφθεί το κενό που δημιουργείται το χρονικό διάστημα μέχρι να κλείσει το έτος ή, αν αποκλειστεί αυτό το ενδεχόμενο – που είναι πιθανό – , τότε θα γίνουν νέες περικοπές δαπανών ώστε το κενό στα ασφαλιστικά ταμεία να καλυφθεί με εσωτερική αναδιάταξη κονδυλίων. 

Η επιμήκυνση επομένως που εγκρίθηκε έρχεται να διευκολύνει ανάλογες προσαρμογές επί το ρεαλιστικότερο. Παρότι όμως ακόμη δεν έχει βρεθεί λύση για τον τρόπο κάλυψης αυτού του κενού, η διαχείρισή του αποδείχθηκε πολύ πιο απλή, σε σχέση με το χρέος.

Εν είδει παρενθέσεως πρέπει να πούμε ότι αυτή τη στιγμή, όσο δηλαδή δεν έρχεται στην Ελλάδα η δόση των 31,5 δισ. ευρώ που μαζί με τις επόμενες θα φτάσει τα 44 δισ., το δημόσιο χρέος καταγράφει …ιστορικά χαμηλά. Με βάση στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου το εννιάμηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου 2012 το δημόσιο χρέος έφτασε τα 303,5 δισ. ευρώ ή 156% του ΑΕΠ, εξ αιτίας της πρόσκαιρης μείωσης που επέφερε η αναδιάρθρωση του Μαρτίου, όταν ένα χρόνο πριν, δηλαδή το 2011, το δημόσιο χρέος ήταν 360,3 δισ. 

Ωστόσο η δόση των 31 δισ. ευρώ δυστυχώς θα έρθει και μάλιστα επαυξημένη στα 44 δισ. Γιατί να χάσει η Γερμανία αυτή την μοναδική ευκαιρία να μας φεσώσει με το 25% σχεδόν του ΑΕΠ, αναλαμβάνοντας εμείς, οι φορολογούμενοι της Ελλάδας, το κόστος εξυγίανσης των τραπεζών στο πλαίσιο της ανακεφαλαιοποίησης, ώστε στη συνέχεια να της αγοράσει η Ντόιτσε Μπανκ έναντι ούτε καν ενός πινακίου φακής; Πολύ πιθανά έναντι 1 μόνο ευρώ, εκεί δηλαδή που ανήλθαν και οι προσφορές για την Εμπορική Τράπεζα από τους υποψήφιους αγοραστές της… Δεν καθορίστηκαν τυχαία τόσο σκληροί για τους έλληνες αστούς οι όροι της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών… Έτσι, μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα τριών το πολύ πέντε ετών κι αφού πρώτα θα έχουμε φορτωθεί το κόστος ανακεφαλαιοποίησης τους κι επίσης αφού πρώτα οι ελληνικές τράπεζες θα έχουν στεγνώσει την αγορά με αυξήσεις κεφαλαίου, θα βρεθούν στα χέρια των Γερμανών, φέρνοντας με αυτό τον τρόπο και πιο κοντά την συζητούμενη «τραπεζική ένωση» στο πλαίσιο της ΕΕ.

Η είσπραξη της δόσης των 31 ή 44 δισ. ευρώ θα οξύνει την υπαρκτή δημοσιονομική κρίση, που τέθηκε εκτός ελέγχου με ευθύνη των δανειστών, όπως βεβαιώνουν οι προβλέψεις για την πορεία του δημόσιου χρέους οι οποίες περιλαμβάνονται στο προσχέδιο της έκθεσης της Τρόικας: 176,7% του ΑΕΠ για φέτος, 188,3% το 2013, 188,9% το 2014, κοκ. Κι εδώ η υποκρισία των μέσων ενημέρωσης και των οπαδών της δημοσιονομικής σταθερότητας απέναντι στον υπό εξέλιξη δημοσιονομικό εκτροχιασμό ανταγωνίζεται (…ελεύθερα) με την υποκρισία που έδειξαν απέναντι στον 22χρονο βομβιστή της Χρυσής Αυγής από τον Βόλο, που έναντι ενός μεροκάματου αναλάμβανε από την εγκληματική συμμορία να βγάζει σε πέρας βρόμικες δουλειές, όπως εμπρησμούς τζαμιών… Ούτε μονόστηλο! Αντίθετα με τα στρέμματα αρθρογραφίας και τα κροκοδείλια επί της οθόνης δάκρυα που αφιέρωναν όταν η αύξηση του δημόσιου χρέους αποδιδόταν στην καλοπέραση των συνταξιούχων και καλούταν να δικαιολογήσει την επιβολή των μνημονίων, τώρα, η αύξηση του δημόσιου χρέους από το 2009 κατά το ήμισυ (129% του ΑΕΠ ήταν μετά και 115% ήταν πριν την δημιουργική στατιστική που έτυχε ακόμη και δικαστικής διερεύνησης), θεωρείται σχεδόν φυσιολογική και ουδόλως ανησυχητική για τις …επόμενες γενιές.

Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο εντός της Ελλάδας με τα πλήρως υποταγμένα στην διαπλοκή και την Τρόικα Μέσα Ενημέρωσης, αλλά και εκτός. 

Έτσι, η σπαζοκεφαλιά που προσπαθούν να λύσουν στο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών πρωτίστως έχει να κάνει με τις αντιρρήσεις του ΔΝΤ, που θέλει με κάθε τρόπο να μπορεί να επιδείξει στα μέλη του την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους έστω και μετά από οκτώ ή δέκα χρόνια, παρά στα υπαρκτά προβλήματα που εμφανίζει η αποπληρωμή του δημόσιου χρέους. Τ

Τα προβλήματα αυτά δε, αφορούν το άμεσο κι όχι το απώτερο μέλλον. Χαρακτηριστικά, και πάλι με βάση στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου, από το 2013 μέχρι το 2020 η Ελλάδα καλείται να αποπληρώσει 88,1 δις. ευρώ και την επόμενη δεκαετία, από το 2021 μέχρι το 2030 άλλα 128,4 δισ. ευρώ. Το PSI επομένως το μόνο που κατάφερε, πέρα από την αύξηση του δημόσιου χρέους, ήταν να μετακυλήσει τις πληρωμές για λίγα χρόνια. Αποτυχία δηλαδή σε ό,τι αφορά τον στόχο που είχε θέσει να καταστήσει βιώσιμο το ελληνικό δημόσιο χρέος.

Το ένα χειρότερο από τ’ άλλο

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΠΟΥ ΕΞΕΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Οι λύσεις που διερευνούν από κοινού υπουργοί της ευρωζώνης και ΔΝΤ ώστε να χαρακτηριστεί βιώσιμο το δημόσιο χρέος και να προχωρήσει απρόσκοπτα η συμμετοχή του ΔΝΤ είναι κατ’ αρχήν βραχυπρόθεσμες κι επομένως μεταβατικές και γι’ αυτό τον λόγο εκ των πραγμάτων ήπιες και επιδερμικές. 

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι διαχειρίζονται το πρόβλημα από τη σκοπιά των συμφερόντων των πιστωτών. 

Ο βραχυπρόθεσμος χαρακτήρας των εξεταζόμενων λύσεων επιβάλλεται από την άρνηση της Γερμανίας να συζητήσει οποιαδήποτε λύση περιλαμβάνει διαφυγόντα κέρδη (γιατί περί αυτού πρόκειται κι όχι για ζημιές, όπως αποκαλούνται) όσο διαρκεί η προεκλογική περίοδος. Μέχρι δηλαδή τον Οκτώβριο του 2013. 

Τέσσερα είναι τα βασικά σενάρια που εξετάζονται κι αυτά μάλιστα θα εμφανιστούν ως αμιγώς «ελληνικές» λύσεις ώστε να μην δημιουργήσουν προηγούμενο και σύντομα άλλες χώρες όπως η Πορτογαλία ή η Ιρλανδία ζητήσουν αντίστοιχες λύσεις.

Πρώτο και επικρατέστερο, επαναγορά από την ελληνική κυβέρνηση ομολόγων της που ανταλλάσσονται στην δευτερογενή αγορά περίπου στο 30% της ονομαστικής τους αξίας. Σε αυτό το πλαίσιο με ένα αρχικό κεφάλαιο της τάξης των 10-12 δισ. ευρώ (που θα μπορούσαν να προέλθουν από επιστροφή κερδών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) θα μπορούσε να διαγραφεί ένα υπερδιπλάσιο χρέος ύψους 35-40 δισ. Τα τεχνικά εμπόδια αυτής της λύσης είναι πολλά: Από την εύρεση των κεφαλαίων και τον τρόπο με τον οποίο θα πειστούν να συμμετάσχουν οι ομολογιούχοι μέχρι την αύξηση που θα καταγράψουν οι τιμές των ομολόγων αν αποφασισθεί αυτή η λύση ελαχιστοποιώντας το όφελος που προκύπτει από την διαφορά μεταξύ τιμής διαπραγμάτευσης και ονομαστικής τιμής του ομολόγου. Οι δυσκολίες αυτής της λύσης ωστόσο ωχριούν μπροστά στις ζημιές που θα προκαλέσουν στους κύριους κάτοχους αυτών των ομολόγων που ανέρχονται σε 63 δισ. ευρώ και είναι ελληνικές τράπεζες και κυρίως ασφαλιστικά ταμεία και ομολογιούχοι – φυσικά πρόσωπα. Δεν πρόκειται επομένως για μια τεχνική, ουδέτερη κοινωνικά λύση.

Οι άλλες τρεις λύσεις είναι: 

• Επιβολή μορατόριουμ μιας δεκαετίας στη αποπληρωμή τόκων για τα δάνεια που έχουν δοθεί στο πλαίσιο της πρώτης σύμβασης του Μαΐου του 2010, η οποία απλώς μεταθέτει το πρόβλημα για μετά από δέκα χρόνια. 
• Μείωση των επιτοκίων στα δάνεια του πρώτου μνημονίου από το επίπεδο του Euribor συν 150 μονάδες βάσης, όπως διαμορφώθηκε πέρυσι την άνοιξη. Αυτή η λύση ωστόσο προσκρούει σε πιθανές αντιδράσεις που θα υπάρξουν στα εθνικά κοινοβούλια που θα κληθούν να εγκρίνουν αυτά τα διαφυγόντα κέρδη. 
• Τέλος, το τέταρτο σενάριο προβλέπει παραίτηση της Ευρωπαϊκής και των εθνικών κεντρικών τραπεζών από τα ιλιγγιώδη και κερδοσκοπικά τους οφέλη από τα ελληνικά ομόλογα, όπως αυτά προκύπτουν από την διαφορά μεταξύ τιμής κτήσης και έκδοσης.

ΕΠΙΤΡΟΠΟΙ ΠΑΝΤΟΥ

Παράνομο το χρέος σε κράτη της ευρωζώνης

ΕΓΓΥΗΣΗ ΑΚΙΝΗΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι όλα τα σενάρια διαχείρισης του ελληνικού δημόσιου χρέους το προσεγγίζουν από τη σκοπιά των πιστωτών, που έχει δύο άμεσες συνέπειες. 

• Η πρώτη είναι να συνοδεύονται από απεχθείς όρους και
• η δεύτερη συνέπεια να μένουν στο απυρόβλητο τα δάνεια που κατέχει ο «επίσημος» λεγόμενος τομέας, δηλαδή κράτη μέλη της ευρωζώνης, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ΕΚΤ, εθνικές κεντρικές τράπεζες κι επίσης το ΔΝΤ.

Οι δυσβάτακτοι όροι που θα συνοδεύσουν κάθε είδους διευκόλυνση εξυπηρετούν τρεις στόχους: 

• Πρώτο, να διευκολυνθεί η ιμπεριαλιστική επέκταση της Γερμανίας στην Ελλάδα. Ήδη η τοποθέτηση επιτρόπων σε τράπεζες, ΟΤΑ και νευραλγικές δημόσιες υπηρεσίες, που μετατρέπουν την Ελλάδα σε μεταμοντέρνα αποικία ξεφτιλίζοντας κάθε έννοια κυριαρχικών δικαιωμάτων και ανεξαρτησίας, δεν έχει προηγούμενο για ανεπτυγμένη χώρα μέλος του ΟΟΣΑ. Το επόμενο βήμα μπορεί να είναι η χρησιμοποίηση της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου (από ΔΕΚΟ μέχρι ακίνητα, συμπεριλαμβανομένων των νησιών) ως ενέχυρο για οποιαδήποτε δανειακή διευκόλυνση. 
• Δεύτερο να είναι εμφανής ο τιμωρητικός τους χαρακτήρας ώστε να μην ζητήσουν κι άλλες χώρες αντίστοιχα μέτρα και 
• τρίτο να επιταχύνουν το πρόγραμμα διαρθρωτικής προσαρμογής τσακίζοντας περαιτέρω εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις προς όφελος του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου.

Ήδη τα βήματα οπισθοδρόμησης, δηλαδή εξαθλίωσης της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων, που έχουν συντελεστεί προκαλούν δέος, χωρίς να προοιωνίζονται ένα τέλος σε αυτό τον εφιάλτη: Με βάση στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας, τον τελευταίο χρόνο γίναμε φτωχότεροι κατά 5,4 δισ. ευρώ, με κάθε τετραμελή ελληνική οικογένεια να χάνει κατά μέσο όρο 2.000 ευρώ. Παράλληλα, αψηφώντας μάλιστα την φτωχοποίηση κι οξύνοντάς την, το λιγότερο κράτος του αχαλίνωτου μνημονιακού νεοφιλελευθερισμού δεν δίστασε να βάλει το χέρι του ακόμη πιο βαθιά στην τσέπη μας υφαρπάζοντας 37,3% περισσότερους φόρους, ενώ μείωσε κατά 9,5% τις κοινωνικές δαπάνες. Η μείωση μάλιστα των επενδύσεων κατά 20,6% μαζί με τις αλλεπάλληλες ανακοινώσεις αποχώρησης πολυεθνικών από την ελληνική αγορά (από την Σίτιμπανκ, την Κρεντί Αγκρικόλ και τη Σοσιετέ Ζενεράλ μέχρι τα Κόστα καφέ) που έχουν ως αποτέλεσμα να χάνονται κάθε μέρα 900 θέσεις εργασίας σύμφωνα με τον ΟΑΕΔ, και 750.000 την τελευταία τριετία σύμφωνα με μελέτη της Εθνικής Τράπεζας, δείχνουν πόσες αστείες είναι οι κυβερνητικές μεγαλοστομίες με αφορμή την ανακοίνωση κάποιων μεμονωμένων περιπτώσεων πολυεθνικών ότι θα ενισχύσουν την γραμμή παραγωγή τους στην Ελλάδα. Γιατί να μην το κάνουν άλλωστε όταν η μείωση των μισθών, σύμφωνα με την μελέτη της Εθνικής, θα ξεπεράσει σωρευτικά την περίοδο 2010 – 2012 το 22%, ενώ για το 2013 προβλέπεται να μειωθούν κατά 6%; Γι’ αυτούς δουλεύουν οι υπουργοί του Σαμαρά, από τον Βρούτση μέχρι τον Μανιτάκη, με τον έναν να οδηγεί τους μισθούς των νέων εργαζομένων στα 426,94 ευρώ και να καταργεί το επίδομα γάμου και τον άλλον να κάνει τα αδύνατα, νομικώς, δυνατά για να προωθήσει τον στόχο της απόλυσης 2.000 εργαζομένων στο δημόσιο για φέτος και άλλων 23.000 το 2013. Μπροστά σε αυτό τον «ιερό» στόχο τι είναι η φτωχοποίηση όλης σχεδόν της κοινωνίας ή οι 3.124 αυτοκτονίες που δήλωσε επίσημα από το βήμα της Βουλής, ο υπουργός προστασίας της Χρυσής Αυγής, Νίκος Δένδιας ότι σημειώθηκαν μεταξύ Ιανουαρίου 2009 και Αυγούστου 2012.

Η δεύτερη συνέπεια των υπό συζήτηση σεναρίων περιλαμβάνει την εξαίρεση από την συζήτηση της διαγραφής χρέους που κατέχουν οι «επίσημοι» δανειστές και πριν απ’ όλους τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Αυτό όμως πλέον είναι το μεγαλύτερο και συγκεντρώνει τα πιο κραυγαλέα στοιχεία παρανομίας: από την μη κύρωση της πρώτης δανειακής σύμβασης από την βουλή, μέχρι την ελλιπή νομιμοποίησή του στην κοινωνία. Πλευρές που διευκολύνουν τον χαρακτηρισμό του ως παράνομου από ένα λογιστικό έλεγχο που θα επιτρέψει την διαγραφή του όχι για να γίνει βιώσιμο αλλά, το σημαντικότερο, για να μην οδηγήσει η αποπληρωμή του στην  εξαθλίωση της κοινωνίας.