Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ



 Του Λεωνίδα Βατικιώτη (ΠΡΙΝ 29/1/2012)

Η ύφεση άλλαξε τις παραμέτρους
                            ΕΚΤΙΝΑΞΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ
Σε συμφωνία ακόμη και εντός του Σαββατοκύριακου φαίνεται να οδηγούνται οι διαπραγματεύσεις με τους ιδιώτες πιστωτές σχετικά με την ανταλλαγή των ελληνικών ομολόγων που θα επιτρέψει μια γενναία μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Σε αυτό το αποτέλεσμα οδήγησε η σύγκλιση γύρω από ένα επιτόκιο μεταξύ 3,5% και 4% το οποίο αναγκάστηκαν να αποδεχθούν οι ιδιώτες πιστωτές μετά την επίονη άρνηση ΔΝΤ και ΕΕ (μέσω του συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών, που συνεδρίασε την Δευτέρα) να δεχθούν τους όρους των ομολογιούχων, που εκπροσωπούνταν από τον Τσαρλς Νταλάρα του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ιδρύματος οι οποίοι ζητούσαν επιτόκιο άνω του 4%.

Το ΔΝΤ αρχικά και η ΕΕ στη συνέχεια δε δίστασαν να συγκρουστούν με τους ομολογιούχους, και να απειλήσουν ακόμη και με αναγκαστική, μη συναινετική δηλαδή αναδιάρθρωση, υιοθετώντας μια στάση που εκ πρώτης όψεως εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ελλάδας, για έναν και μοναδικό λόγο: για να είναι βιώσιμο και διαχειρίσιμο το ελληνικό χρέος, να μπορεί δηλαδή να εξυπηρετείται κανονικά προς όφελος φυσικά των δανειστών. Η επίτευξη αυτού του σκοπού επέβαλε τη σύγκρουση με τους δανειστές στην πορεία των διαπραγματεύσεων, όταν έγινε σαφές πως η άμεση επιδείνωση της πορείας της ελληνικής και ευρωπαϊκής οικονομίας προϋπέθετε ακόμη πιο αυστηρούς όρους, ακόμη μεγαλύτερες δηλαδή απώλειες για τους πιστωτές στο πλαίσιο της ανταλλαγής των ομολόγων, προκειμένου να υλοποιηθεί ο στόχος που τέθηκε στη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, να φτάσει δηλαδή το χρέος στο 120% – στόχος που από μόνος του βρίθει αντιφάσεων.

Το τι μεσολάβησε και αυτός ο στόχος απαίτησε μεγαλύτερες απώλειες το εξήγησαν οι Νιου Γιορκ Τάιμς σε ανάλυσή που δημοσίευσαν προχθές, Παρασκευή 27 Ιανουαρίου. «Τις τελευταίες εβδομάδες το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει κυκλοφορήσει μια επικαιροποιημένη ανάλυση για την κατάσταση του ελληνικού χρέους που προβλέπει ότι ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ της χώρας θα αυξηθεί ακόμη και στο 135% το 2020, αντίθετα με προηγούμενες εκτιμήσεις για 120% – κατά μεγάλο μέρος λόγω της υπό εξέλιξη κατάρρευσης στην μεγέθυνση που δεν δείχνει κανένα σημάδι αντιστροφής. Η αύξηση στο λόγο χρέους προς ΑΕΠ δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας αύξησης του χρέους, αλλά μιας απότομης συρρίκνωσης του μεγέθους της ελληνικής οικονομίας. Καθώς η οικονομία συνεχίζει να συρρικνώνεται, ο λόγος – που έχει πλέον γίνει ο πιο κρίσιμος οικονομικός δείκτης ο οποίος παρακολουθείται από τους επενδυτές – αυξάνεται, όπως και η πιθανότητα πως η Ελλάδα θα πρέπει να χρεοκοπήσει». Κι αυτό εξ αιτίας της κοινής διαπίστωσης ότι παρά την συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 6% το 2011, κατά 5% το τρέχον έτος, η οικονομία ακόμη δεν έχει πιάσει πάτο…


    ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ -ΜΝΗΜΟΝΙΟ-ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΕ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑ ΠΕΙΝΑΣ
Νέα δεινά θα φέρει η ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων με τους ιδιώτες κάτοχους για την ανταλλαγή των ελληνικών ομολόγων. Η αναδιάρθρωση του χρέους θα φέρει ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια, δεκάδες χιλιάδες απολύσεις, διάλυση των τελευταίων δομών κοινωνικού κράτους και θα μετατρέψει την Ελλάδα σε αποικία. Ταυτόχρονα δεν πρόκειται να απομακρύνει τον κίνδυνο της χρεοκοπίας, παρά την επίδειξη δύναμης του ΔΝΤ προς τους ομολογιούχους.

Μείωση δαπανών υγείας και επικουρικών συντάξεων υποδεικνύει η Τρόικα

Το άρθρο των Νιου Γιορκ Τάιμς συνοψίζει, εν κατακλείδι, τις αιτίες για την αναθεώρηση της διαπραγματευτικής γραμμής του ΔΝΤ τονίζοντας: «Η αλλαγή της οπτικής του Ταμείου επιβλήθηκε από τρεις βασικούς παράγοντες, υποστηρίζουν τραπεζίτες και αξιωματούχοι: Πρώτο, την πτώση της μεγέθυνσης εντός της ευρωζώνης» που θα αποτελέσει μάλιστα «εξωτερικό και εκτός ελέγχου σοκ για την Ελλάδα». (Εδώ ας κρατήσουμε την τύφλωση που επέβαλε η εμμονή στη δημοσιονομική πειθαρχία στους τεχνοκράτες ΔΝΤ – ΕΕ και ελληνικής κυβέρνησης οι οποίοι δεν μπορούσαν να διακρίνουν πώς τα μακρο-οικονομικά μεγέθη, όπως π.χ. ο ρυθμός μεγέθυνσης της Ελλάδας και της ευρωζώνης επιδρά καθοριστικά στην επίτευξη ακόμη και των πιο βραχυπρόθεσμων στόχων.) Ο δεύτερος λόγος που επέβαλε την αλλαγή πλεύσης στο ΔΝΤ σχετίζεται με την επιμονή του δημοσιονομικού ελλείμματος στον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό να κινείται στη ζώνη του 10% και ο τρίτος λόγος σχετίζεται με την δυσκολία υλοποίησης των «αναγκαίων αλλαγών», πάντα κατά το ΔΝΤ, όπως είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, περιγράφοντας έτσι και το αντίτιμο της συμφωνίας, τους όρους δηλαδή που θα συνοδεύσουν την συμφωνία ανταλλαγής.

Οι όροι της ανταλλαγής (που θα αποτυπωθούν στο νέο Μνημόνιο και την Δανειακή Σύμβαση η οποία θα την συνοδεύσει) έγιναν σαφείς με τον πιο επίσημο τρόπο από το 10σέλιδο σημείωμα, με ημερομηνία Δευτέρα 23 Ιανουαρίου, που άφησε η Τρόικα στην ελληνική κυβέρνηση. Πρόκειται για ένα σύνολο μέτρων που θα μειώσουν κάθετα τους μισθούς, θα γενικεύσουν τη φτώχεια, θα υπονομεύσουν την κυριαρχία και θα οξύνουν την κοινωνική πόλωση, αποδεικνύοντας ότι ακόμη κι αυτή η μείωση του δημόσιου χρέους δεν θα συνοδευτεί από μια άνοδο του βιοτικού επιπέδου, αλλά από την καταρράκωσή του. Έτσι, η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους όπως συντελείται με πρωτοβουλία των πιστωτών, καταλήγει να είναι ένα μέσο διαιώνισης της οικονομικής υποδούλωσης.
Μια προσεκτική μελέτη του 10σέλιδου που άφησε η Τρόικα είναι επιβεβλημένη γιατί δείχνει ότι ακόμη και τώρα η κυβέρνηση συνεχίζει να λέει ψέματα σε μια προσπάθεια να υποτιμήσει τον αντιδραστικό χαρακτήρα των κυοφορούμενων μεταρρυθμίσεων. Για παράδειγμα, ισχυρίζεται η κυβέρνηση ότι για να υλοποιηθεί ο στόχος εύρεσης 2 δισ. ευρώ που ισοδυναμούν με το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2011 πασχίζει να αποφύγει την επιβολή έκτακτων εισπρακτικών μέτρων αντιπροτείνοντας την μείωση των αμυντικών και φαρμακευτικών δαπανών. Όποιος το ακούσει πιστεύει ότι πρόκειται για ένα εναλλακτικό «σχέδιο Β», ακόμη κι αν θεωρήσουμε προς στιγμή την περικοπή των φαρμακευτικών δαπανών ως μία ταξικά ουδέτερη λύση. Τούτη η επιλογή όμως υποδεικνύεται με κάθε καθαρότητα στο ίδιο το τελεσίγραφο των Τροϊκανών! Δεν είναι μια επινόηση της κυβέρνησης με στόχο την ανακούφιση της κοινωνίας και την άμβλυνση των δραματικών ταξικών συνεπειών από την επιβολή του νέου Μνημονίου. Στο δεύτερο παράρτημα που τη συνοδεύει στη 10η σελίδα αναφέρεται συγκεκριμένα σε σοβαρές περικοπές δαπανών στην άμυνα, την υγεία (όπου συστήνεται μάλιστα να επικεντρωθεί στις φαρμακευτικές δαπάνες) και το κλείσιμο μονάδων του δημόσιου τομέα, με ταυτόχρονη μείωση στην απασχόληση. Στο εσωτερικό δε του Μνημονίου υποδεικνύονται με ακόμη μεγαλύτερη λεπτομέρεια οι αλλαγές που πρέπει να εφαρμοστούν, στο πλαίσιο της μείωσης του ελλείμματος, όπως για παράδειγμα η μεταβίβαση της ευθύνης επίβλεψης του νεοσύστατου Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) στο υπουργείο Υγείας και της επίβλεψης των προγραμμάτων κοινωνικής στήριξης στο υπουργείο Εργασίας. Επίσης ο στόχος το 50% των συνταγογραφούμενων φαρμάκων να είναι γενόσημα, δηλαδή φθηνά και αμφίβολης ενίοτε και μηδενικής αποτελεσματικότητας αντίγραφα φάρμακα. Οπότε ακόμη και αυτή η «λύση» έχει αυστηρό ταξικό πρόσημο, πλήττοντας τα πιο φτωχά στρώματα που θα δουν το επίπεδο της φαρμακευτικής περίθαλψης και της υγείας τους να υποβαθμίζεται ραγδαία.
Δεν είναι όμως ο μόνος όρος που θα περιλαμβάνεται στο νέο Μνημόνιο. Η Τρόικα, με βάση τις οδηγίες που άφησε κι έγιναν δεκτές από την κυβέρνηση, προσδιορίζει το στόχο του δημοσιονομικού ελλείμματος για το 2012 στο 1%. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι στον κρατικό προϋπολογισμό του 2012 προβλέπεται έλλειμμα της τάξης του 6,3%, πιο φιλόδοξο από τον στόχο που είχε τεθεί στο Μεσοπρόθεσμο ύψους 7,8%. Για την υλοποίηση αυτού του στόχου υποδεικνύει μια σειρά μέτρων που ξεκινούν από την έκδοση προεδρικών διαταγμάτων (άραγε, πόσο πιο άβουλη μπορεί να είναι μια κυβέρνηση;) για την πλήρη εφαρμογή του νέου μισθολογίου στους δημόσιους υπαλλήλους μέχρι την αθρόα περικοπή των επικουρικών συντάξεων μέσω της ενοποίησης τους σε ένα ταμείο. Η αναφορά μάλιστα του γεγονότος ότι αυτό το μέτρο προβλεπόταν στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο του Ιουλίου, υπενθυμίζει στην κυβέρνηση ότι πρόκειται για μια υποχρέωση που την έχει ήδη αναλάβει. Στα μέτρα περιλαμβάνεται ακόμη η αύξηση των αντικειμενικών αξιών κατά 25%, με αναδρομική μάλιστα ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2011. Πρόκειται για μέτρο που κινείται σε εντελώς αντίθετη τροχιά από την πορεία της αγοράς (όπου επίσημα τα τρία προηγούμενα χρόνια, από το 2009 έως το 2011, οι μεσοσταθμική πτώση στις τιμές των κατοικιών ήταν άνω του 15%) και θα οδηγήσει σε πλήρη και οριστική παράλυση την οικοδομική δραστηριότητα, καταφέρνοντας το ακατόρθωτο: να συρρικνωθούν τα αναμενόμενα δημόσια έσοδα και όχι να αυξηθούν, αφού όμως πρώτα χιλιάδες οικογένειες θα έχουν βάλει ακόμη πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη και θα έχουν δει το κόστος κατοικίας να απογειώνεται.
Στο υποκεφάλαιο των διαρθρωτικών πολιτικών υποδεικνύεται πρώτο η εφαρμογή νομοθεσίας που θα βελτιώσει την «μισθολογική ευελιξία», κατά τα λεγόμενά τους. Το ζητούμενο εδώ είναι η κατάργηση του κατώτατου μισθού και του 13ου και του 14ου. Τα ρεπορτάζ δε που περιγράφουν τους Τροϊκανούς να αντιπαραθέτουν στους ελληνικούς, υποτίθεται, υψηλούς μισθούς τους πολύ χαμηλότερους ανατολικοευρωπαϊκούς αποτελούν την πιο επίσημη επιβεβαίωση για την αλβανοποίηση του βιοτικού μας επιπέδου ως όρο του κουρέματος του δημόσιου χρέους και της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Επιτέλους, ας εξηγήσουν τι χειρότερο θα συμβεί στην περίπτωση ανακήρυξης μονομερούς παύσης πληρωμών και εξόδου από την ευρωζώνη… Δεύτερο, η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 5% ταυτόχρονα με τον περιορισμό κοινωνικών δαπανών που «δεν κρίνονται πρώτης προτεραιότητας». Η μείωση του λεγόμενοι «μη μισθολογικού κόστους» θα αυξήσει μεν τα κέρδη των επιχειρήσεων αλλά θα οδηγήσει σε ασφυξία τα ασφαλιστικά ταμεία που, ήδη, λόγω του κουρέματος θα ζημιωθούν κατά 12 δισ. ευρώ (το ήμισυ δηλαδή της περιουσίας τους που ήταν αναγκαστικά τοποθετημένη σε ελληνικά ομόλογα), ενώ το 2011 είχαν απώλειες ύψους 4,5 δισ. ευρώ, λόγω ύφεσης και ανεργίας. Το τρίτο μέτρο που υποδεικνύεται είναι η περαιτέρω απελευθέρωση πολλών επαγγελματικών δραστηριοτήτων όπως για παράδειγμα των οδικών μεταφορών, προς διευκόλυνση της οποίας υποδεικνύεται ακόμη και η έκδοση υπουργικής απόφασης με την οποία θα τερματίζεται η μεταβατική περίοδος. Την κατάργηση των περιορισμών απαιτεί επίσης η Τρόικα για τις δικηγορικές εταιρείες (ζητώντας επίσημα τη δυνατότητα αλλοδαπών εταιρειών να ανοίξουν υποκαταστήματα στην Ελλάδα, την κατάργηση των ελάχιστων αμοιβών, ακόμη και την υποχρέωση αυτοπρόσωπης παρουσίας) και για τους συμβολαιογράφους, ζητώντας κι εδώ την κατάργηση των εθνικών περιορισμών. Απαιτούν επίσης να καταργηθεί η δυνατότητα προσφυγών του Τεχνικού Επιμελητηρίου όπου διαπιστώνει «ασυνήθιστα χαμηλές τιμές», να αρθούν όλα τα εμπόδια στην δραστηριοποίηση λογιστικο-ελεγκτικών και φορολογικών εταιρειών συμβούλων, ιδιωτών πάροχων υπηρεσιών υγείας και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ακόμη και εταιρειών προμήθειας προσωρινού προσωπικού. Τη νομιμοποίηση του σκλαβοπάζαρου ζητούν με άλλα λόγια.
Οι οδηγίες της Τρόικας περιλαμβάνουν ακόμη την προώθηση της φορολογικής μεταρρύθμισης και την αναθεώρηση των φοροαπαλλαγών. Συστήνεται μάλιστα η «πλήρωση της θέσης του γενικού γραμματέα φορολογικής διοίκησης με διορισμό εξωτερικού προσώπου που θα έχει ουσιαστική επαγγελματική εμπειρία στη φορολογική διοίκηση». 
Τι σημαίνει αυτό; 
Όλη η εξουσία στις «τέσσερις μεγάλες» λογιστικο-ελεγκτικές εταιρείες Ernst & Young, PriceWaterHouseCoopers, Deloitte Touch και KPMG! 
Την ώρα που ακόμη και νεοφιλελεύθεροι παράδεισοι μελετούν τρόπους να βάλουν ένα φρένο στο μονοπώλιό τους, στην Ελλάδα θα τους δώσουν κυβερνητικό πόστο. Μπορούμε να φανταστούμε τότε την έκταση της φοροκλοπής όταν ιδιωτικές εταιρείες που πληρώνονται αδρά από τον ιδιωτικό τομέα ως φορολογικοί σύμβουλοι θα αναλάβουν τη διοίκηση των δημόσιων εφοριών. Ε, ρε γλέντια που θα κάνει ο ιδιωτικός τομέας! Μέχρι και οι μισθωτοί θα τρέχουν σε μια από τις λογιστικοελεγκτικές για να τους υποβάλουν τις δηλώσεις μήπως κι έτσι ευνοηθούν από την εφορία…