ΕΞΩ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ!

Διαβάστε τον τρόπο που παρουσιάζει το νέο Μνημόνιο το....(ποιος άλλος) αυριανό "Βήμα"!!!

Για να μείνουμε λέει στο ευρώ!!!!

ΒΡΕ ΟΥΣΤ!

ΕΞΩ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ!

H Ελλάδα απειλείται με κοινωνικό ολοκαύτωμα. Η παραμονή στο ευρώ διαλύει την κοινωνία.

Κώστας Λαπαβίτσας:”Παραμένουμε στο ευρώ,διαλύουμε την κοινωνία”

Στο «παρά ένα» της κατάρρευσης, επιμένουν να μιλούν για «φως στο τούνελ» το 2014.

Εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

Η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης στην Ισπανία τις τελευταίες εβδομάδες σηματοδότησε νέα φάση της ευρωπαϊκής αναταραχής. Είναι πια φανερό ότι δεν έχουμε τρεις, ή τέσσερις κρίσεις, μία σε κάθε χώρα, που απλώς έτυχε να συμπέσουν χρονικά, κάτι που θα ήταν ιστορικά πρωτοφανές. Η αναταραχή είναι ενιαία, πηγάζει από την παγκόσμια κρίση που ξέσπασε το 2007 κι έχει να κάνει με τη νομισματική ένωση.

Το κοινό νόμισμα έχει διαχωρίσει την ευρωζώνη σε κέντρο και περιφέρεια. Τα χρέη της περιφέρειας – δημόσια και ιδιωτικά – είναι σε ευρώ, το οποίο υποτίθεται ότι είναι το εθνικό νόμισμα της κάθε χώρας, αλλά στην πράξη είναι ένα ξένο νόμισμα που ελέγχεται κυρίως από το Βερολίνο δημιουργώντας ασφυξία στην περιφέρεια. Η αντιμετώπιση της κρίσης με τις μεθόδους της τρόικας μέσα στο πλαίσιο της νομισματικής ένωσης επιφέρει ύφεση, ανεργία, φτώχεια και κοινωνική διάλυση.

Η ισπανική οικονομία, όσο κι αν ξαφνιαστούν πολλοί στην Ελλάδα, είναι ίσως ασθενέστερη της ελληνικής, όπως τουλάχιστον αυτή ήταν πριν παρέμβει η τρόικα. Κατά τη δεκαετία του 2000, ο ρυθμός ανάπτυξης και η άνοδος της παραγωγικότητας ήταν χαμηλότεροι από τους ελληνικούς. Η ισπανική ανταγωνιστικότητα υποχώρησε συστηματικά ως προς τις χώρες του κέντρου, με αποτέλεσμα το 2008 η χώρα να έχει έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της τάξης του 10% του ΑΕΠ. Υπήρξε επίσης πιστωτικό όργιο στην αγορά ακινήτων, το οποίο τελικά οδήγησε το τραπεζικό σύστημα σε κατάσταση χρεοκοπίας. Στην ουσία η ένταξη της Ισπανίας στην ΟΝΕ ήταν αποτυχημένη.

Αντιμέτωπη με την κρίση η ισπανική πολιτική ελίτ υιοθέτησε το δίπτυχο της τρόικας, δηλαδή ‘σταθεροποίηση μέσω λιτότητας’ και ‘ανάπτυξη μέσω απελευθέρωσης αγορών και ιδιωτικοποιήσεων’, αλλά ηπιότερα από την Ελλάδα δεδομένου ότι η τρόικα δεν παρενέβη επίσημα. Έστω κι έτσι, τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά. Το 2012 η Ισπανία αντιμετωπίζει δημοσιονομικό έλλειμμα της τάξης του 6.5%, συρρίκνωση του ΑΕΠ ίσως 2-3%, ανεργία που ξεπερνάει το 25%. Τεράστιες εντάσεις έχουν εμφανιστεί ανάμεσα στις επαρχίες της χώρας, ιδίως στην Καταλωνία, λόγω λιτότητας και χρηματικών μεταβιβάσεων. Οι ισπανικές τράπεζες θα χρειαστούν τουλάχιστον 60δις για ανακεφαλαιοποίηση, ενώ τα επιτόκια μακροχρόνιου δημόσιου δανεισμού κινούνται ξανά κοντά στο απαγορευτικό 6%. Μέσα σ’αυτό το κλίμα, η κυβέρνηση Ραχόι ανακοίνωσε νέο πρόγραμμα λιτότητας ύψους 40δις για να φέρει το έλλειμμα στο 4.5% το 2013, με την ελπίδα να αποφύγει ισπανικό Μνημόνιο. Πρόκειται για παραλογισμό που θα οδηγήσει τη χώρα σε έρημο, χωρίς να αποφευχθεί τελικά η παρέμβαση της τρόικας.

Η Ελλάδα βρίσκεται βέβαια ήδη στην έρημο. Με το δίπτυχο ‘σταθεροποίηση και ανάπτυξη’ που επέβαλε η τρόικα, θα υπάρξει συνολική συρρίκνωση του ΑΕΠ περίπου 20% μέχρι το τέλος του 2012, ενώ η ανεργία πλέον ξεπέρασε το 24%. Τα στοιχεία της συνολικής ζήτησης βρίσκονται σε άτακτη υποχώρηση – κατανάλωση, επενδύσεις και (τον Ιούλιο-Αύγουστο) ακόμη και οι εξαγωγές που είχαν δείξει κάποιο δυναμισμό μετά το 2010. Η πτώση τους μάλλον οφείλεται στην ύφεση που πλέον χτυπάει ολόκληρη την ευρωζώνη, αλλά και στην υψηλή ισοτιμία του ευρώ, καθώς και στη δυσκολία των εξαγωγέων να λάβουν πιστώσεις από τις τράπεζες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και το δεύτερο Μνημόνιο που συνόδευσε το καταστροφικό PSI έχει εξοκείλει πλήρως. Το πρωτογενές έλλειμμα για το 2012 πιθανώς να κινηθεί γύρω στα 3δις, οι ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών αυξάνονται συνεχώς καθώς όλο και περισσότερα δάνεια δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, το δημόσιο χρέος είναι γύρω στο 170% και δεν υπάρχει απολύτως καμία περίπτωση να επιτευχθεί ο στόχος του 120% για το 2020. 

Το πρόγραμμα του δεύτερου Μνημονίου αναπόφευκτα θα χρειαστεί επιμήκυνση, η οποία θα απαιτήσει νέο δανεισμό, ίσως και 30-40 δις.

Αντιμέτωπη με μια οικονομία που ήδη καταρρέει, η τρικομματική κυβέρνηση ετοιμάζει να επιβάλει νέα λιτότητα της τάξης των 13-14δις. Την οποία συνοδεύει με διάφορες εξωπραγματικές εκτιμήσεις περί ισοσκελισμένου προϋπολογισμού, χαμηλών νέων δανειακών αναγκών λόγω επιμήκυνσης, και ‘φως στο τούνελ’ το 2014. Η συντηρητικότερη ρεαλιστική εκτίμηση είναι ότι το 2013 η συρρίκνωση του ελληνικού ΑΕΠ θα είναι 5% με την ανεργία να οδεύει προς το 30%. Αν υπάρξει γενικευμένη παγκόσμια ύφεση, πράγμα διόλου απίθανο, η συρρίκνωση του ΑΕΠ θα είναι κατά πολύ μεγαλύτερη, χωρίς ωστόσο να έχει θεραπευτεί η κρίση. 

Εν ολίγοις, η Ελλάδα απειλείται με κοινωνικό ολοκαύτωμα.

Η τακτική που ακολουθεί η ελληνική άρχουσα τάξη είναι ξεκάθαρη. Θα επιβάλλει νέα λιτότητα, παρά τις τρομακτικές επιπτώσεις για την κοινωνία, αγωνιώντας να λάβει την επόμενη δόση των 31.5δις. 

Παράλληλα το κράτος έχει στην ουσία κηρύξει μερική παύση εσωτερικών πληρωμών προς επιχειρήσεις και επαγγελματίες, ενώ μονοπωλεί τη διαθέσιμη ρευστότητα από τις τράπεζες, σε μια προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος. Με τα 31.5δις ελπίζεται ότι θα ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες και θα πληρωθούν μερικά από τα χρέη του Δημοσίου. Θα κρατηθεί έτσι η χώρα με νύχια και με δόντια μέσα στο ευρώ, προσβλέποντας στην πολυπόθητη ‘συνολική’ λύση για την ΟΝΕ, οπότε κάποιο ξεροκόμματο θα πεταχτεί στην Ελλάδα. Αυτός ο παιδαριώδης συλλογισμός εμφανίζεται ως ‘στρατηγική’ από τους αριβίστες που χαράζουν την πορεία της χώρας την τελευταία τριετία.

Το πρώτο εμπόδιο που θα αντιμετωπίσει το μεγαλοφυές σχέδιο είναι το ΔΝΤ. Όχι λόγω σκληρότητας, ή ιδεολογικής αγκύλωσης, όπως συχνά λέγεται στη χώρα μας, αλλά λόγω καταστατικού και αδήριτης ελληνικής πραγματικότητας. 

Η έκθεση του ΔΝΤ στη χώρα μας, αν συνεχιστεί το δεύτερο Μνημόνιο, θα φτάσει τα 45δις. Πρόκειται για τεράστιο ποσό και οι φτωχές χώρες που παρέχουν κονδύλια δικαιολογημένα διαμαρτύρονται. Το χειρότερο όμως είναι ότι, αν η Ελλάδα κηρύξει αδυναμία πληρωμής – που ήδη διαγράφεται – αναγκαστικά δεν θα πληρώσει και το ΔΝΤ. Θα πρόκειται για πρωτοφανές γεγονός, βόμβα στα θεμέλια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. 

Ως εκ τούτου, το ΔΝΤ επείγεται να αποσυρθεί από το αποτυχημένο ελληνικό πρόγραμμα.

Το δεύτερο εμπόδιο είναι η εξασφάλιση νέων πηγών χρηματοδότησης.

 Η Ελλάδα, είτε λόγω επιμήκυνσης του Μνημονίου, είτε μετά από κάποια ‘συνολική’ λύση, θα χρειαστεί δεκάδες δισεκατομμυρίων. Ποιό ευρωπαϊκό κοινοβούλιο θα εγκρίνει νέα κονδύλια; Η Ελλάδα θα χρειαστεί επίσης διαγραφή του χρέους της ώστε να γίνει βιώσιμο. Φρόντισε όμως το απαράδεκτο PSI να μετατρέψει το χρέος από ιδιωτικό σε επίσημο, απαλλάσσοντας τις τράπεζες του εξωτερικού με ευνοϊκούς όρους. Ο χαμένος από μια νέα διαγραφή θα είναι ευθέως ο ευρωπαίος πολίτης, πράγμα που την καθιστά πολιτική δυναμίτιδα για τους ιθύνοντες της ΕΕ.

Το τρίτο, και τελικά ίσως σημαντικότερο, είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν προβλέπεται άρση της λιτότητας και άρα θα οξυνθούν κι άλλο οι κοινωνικές πιέσεις. Όσοι νομίζουν ότι η χαλαρή πολιτική αντίδραση της αντιπολίτευσης θα επιτρέψει στην ελληνική άρχουσα τάξη να ελέγξει την κατάσταση, πλανώνται πλάνην οικτράν. Διότι υπάρχει επίσης η διαδικασία κοινωνικής αποσάθρωσης και η ανομία, που κάλλιστα μπορούν να οδηγήσουν σε ακυβερνησία. Τα φαινόμενα που θα εμφανιστούν στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας το 2013-4, αν συνεχιστεί η τρέχουσα πολιτική, θα είναι πρωτοφανή. 

Η παραμονή στο ευρώ διαλύει την κοινωνία.

Η ιστορική ευθύνη της Αριστεράς στις συνθήκες αυτές είναι τεράστια. Καλείται να δράσει ως ηγέτιδα δύναμη που μπορεί να βγάλει την κοινωνία από την κρίση, αλλάζοντας τους συσχετισμούς υπέρ της εργασίας και να βάζοντας τη χώρα σε τροχιά προόδου. Για να το κάνει αυτό όμως πρέπει πρώτα να δεχτεί ότι η αποτυχία του προγράμματος της τρόικας δεν οφείλεται γενικά και αφηρημένα στη λιτότητα. Η λιτότητα είναι ιδιαίτερα καταστρεπτική στην Ελλάδα γιατί η χώρα δεν έχει έλεγχο της νομισματικής πολιτικής και η ΟΝΕ δεν επιτρέπει την υποτίμηση του νομίσματος. Συνεπώς όλη η πίεση διοχετεύεται στο εσωτερικό, δημιουργώντας τραγικές καταστάσεις. Πρέπει επίσης η Αριστερά να δεχτεί ότι το δίπτυχο ‘σταθεροποίηση και ανάπτυξη’ δεν είναι πολιτική ιδιοτροπία της κακιάς Μέρκελ. Απεναντίας, πηγάζει από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία στον πυρήνα της ΟΝΕ και από τα τραπεζικά και επιχειρηματικά συμφέροντα που τη στηρίζουν.

Παρόμοια ελληνικά συμφέροντα, άρρηκτα δεμένα με την ΟΝΕ, δημιούργησαν την εγχώρια ‘παράταξη του ευρώ’, επέβαλαν τα Μνημόνια, εξαπέλυσαν πρωτοφανή ιδεολογικό πόλεμο και γέννησαν φόβο στους εργαζόμενους. Τα συμφέροντα αυτά διακινδυνεύουν ολική καταστροφή και απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, αρκεί να παραμείνει η χώρα στο ευρώ περιμένοντας τη σωτηρία από τις Βρυξέλλες. Το δυστύχημα είναι ότι το φετίχ του ευρώ έχει φτάσει να φοβίζει και μεγάλα κομμάτια της Αριστεράς. Όσο η Αριστερά δεν αντιμετωπίζει με θάρρος και λογική την ευρωψύχωση των κυρίαρχων στρωμάτων, δεν θα μπορέσει να διαμορφώσει εναλλακτικό πρόγραμμα υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.

Η απόρριψη της λιτότητας, η διακήρυξη ριζοσπαστικών προθέσεων και οι μακροσκελείς λίστες μέτρων, ούτε πείθουν, ούτε αποτελούν ουσιαστικό πρόγραμμα, όταν παράλληλα λέγεται σε όλους τους τόνους ότι η χώρα θα παραμείνει στην ΟΝΕ. Το θέμα του ευρώ πρέπει να τεθεί με όρους κυβερνητικής εξουσίας στη βάση προγράμματος για κάθε ενδεχόμενο.

 Κανείς δεν αντιλέγει ότι μία έξοδος από την ΟΝΕ θα ήταν επώδυνη διαδικασία, με σημαντικούς κινδύνους. Αν όμως η Ελλάδα είχε φύγει από το ευρώ το 2010, δεν θα είχε το κόστος του 18% του ΑΕΠ που της επιφύλαξαν τα Μνημόνια και σήμερα θα ήταν στην ανάκαμψη. 

Τώρα η χώρα καταρρέει, το άμεσο μέλλον διαγράφεται τραγικό και τα δυσκολότερα είναι ακόμη μπροστά της. Θα πρόκειται για ιστορική ολιγωρία προς την ελληνική κοινωνία να μη δώσει εγγυήσεις η Αριστερά ότι μπορεί να αντιμετωπίσει και την έξοδο με όρους που θα είναι υπέρ του κόσμου της εργασίας. Είμαστε πλέον στο παρά ένα.

 Πηγή: contramee

ΝΤΡΑΓΚΙ: Μνημόνια παντού!

 Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δυσβάσταχτοι όροι θα συνοδεύουν την αγορά ομολόγων από την ΕΚΤ

Στην κοινωνία και τους εργαζόμενους της Ευρώπης μεταβιβάζει πλέον η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα το κόστος διάσωσης του ενιαίου νομίσματος. 

Οι πολυαναμενόμενες δηλώσεις του προέδρου της, Μάριο Ντράγκι, την προηγούμενη Πέμπτη ναι μεν έγνεψαν καταφατικά στο αίτημα των πολιτικών ηγεσιών των κλυδωνιζόμενων χωρών (και ιδίως σε Ιταλία, Ισπανία) για στήριξη των ομολόγων τους, από την άλλη όμως υπενθύμισαν ότι στην εποχή μας δωρεάν γεύματα δεν περιλαμβάνονται στο μενού κι ο λογαριασμός πάει στους εργαζόμενους.

Ειδικότερα, ο πρόεδρος της ΕΚΤ άναψε το πράσινο φως για αγορά ομολόγων από την δευτερογενή αγορά χωρών που βλέπουν τα επιτόκια των ομολόγων τους να οδεύουν στην στρατόσφαιρα.

Η απόφαση αυτή δεν ήταν εύκολη, δεδομένου ότι έπρεπε να ξεπεραστούν οι αντιδράσεις των μονεταριστών του Βερολίνου κι ειδικότερα του διοικητή της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας που μέχρι τέλους αρνούταν να συναινέσει αντιτείνοντας την ανάγκη προώθησης των αντεργατικών μέτρων από τις επίμαχες χώρες, που σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη Βίβλο αυτόματα θα οδηγήσει σε πτώση τα επιτόκια. 

Ο Μάριο Ντράγκι, με τη σύμφωνη γνώμη προφανώς της πολιτικής ηγεσίας της Γερμανίας, παρέκαμψε αυτές τις αντιδράσεις κι ενσωμάτωσε στην απόφαση της ΕΚΤ το πιο δημιουργικό και προωθητικό για το κεφάλαιο μέρος τους.

Έτσι, το σημαντικότερο μέρος της απόφασης δεν αφορά την αγορά ομολόγων (κάτι που έχει ξαναγίνει στο παρελθόν) αλλά οι όροι που έθεσε η ΕΚΤ.Συγκεκριμένα η υπαγωγή σε Μνημόνια κι η συμμετοχή του ΔΝΤ που θα άρει οποιαδήποτε υποψία “φιλικού διακανονισμού” ή πολύ περισσότερο διευκόλυνσης και θα επισημοποιήσει τον χαρακτήρα του δανεισμού ή “διάσωσης” με τους επώδυνους όρους που αυτή συνεπάγεται.

Δεν είναι τυχαία η αμηχανία που έδειξαν οι πολιτικές ηγεσίες της Ισπανίας και της Ιταλίας, τις οποίες αφορά η απόφαση καθώς αυτές είναι που αναγκάζονται να δανείζονται με επιτόκια στη ζώνη του 7% – παρότι μάλιστα εδώ και δύο χρόνια η μια κι ένα χρόνο η άλλη επιβάλλουν αντιλαϊκά μέτρα, χωρίς τα επιτόκια να μειωθούν. Πουθενά δεν ακολούθησαν ζητωκραυγές, παρά μόνο στις αγορές που πολύ σωστά διέκριναν ότι θα κυκλοφορήσει νέο ρευστό στην αγορά, χωρίς κανένα κόστος ή ρίσκο για τους ίδιους.

Στην ανακοίνωση της ΕΚΤ περιλαμβανόταν κι ένας ξεκάθαρα αρνητικός όρος για την Ελλάδα: Η απόφαση να συνεχίσει να μην δέχεται ελληνικά ομόλογα για τον δανεισμό των τραπεζών. 

Με αυτό τον τρόπο οι ελληνικές τράπεζες έναν και μόνο τρόπο έχουν για να διατηρηθεί το κεφάλι τους έξω από το νερό: να συνεχίσουν να δανείζονται από τον ειδικό μηχανισμό (ELA) της Τράπεζας της Ελλάδας. Μόνο που οι όροι είναι αβάσταχτοι! 

Η ΕΚΤ πήρε αυτή την απόφαση για να πιέσει την ελληνική πολιτική ηγεσία να ανακοινώσει όσο το δυνατό συντομότερα τα αντιλαϊκά μέτρα των 11,5 δισ. ευρώ και να επιδεινώσει την χρηματοδοτική θέση των ελληνικών τραπεζών επισπεύδοντας την εξαγορά τους από τις γερμανικές.

Βγαίνοντας από το ευρώ

Βγαίνοντας από το ευρώ

Του Γιώργου Δελαστίκ από τη εφημερίδα  "ΠΡΙΝ"  (19-8-2012)

Αυξάνονται ραγδαία οι πιθανότητες η κατάπτυστη , ευρώδουλη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου –Κουβέλη , η συγκυβέρνηση δηλαδή της Δεξιάς με την εκφυλισμένη σοσιαλδημοκρατία και την παρασιτική Αριστερά της προσκολλήσεως στη αστική εξουσία , να είναι αυτή που θα οδηγήσει την Ελλάδα τόσο στη χρεοκοπία όσο και στην έξοδο από το ευρώ!

Η στάση των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και πρωτίστως φυσικά των Γερμανών σκληραίνει διαρκώς καθώς παράλληλα εξελίσσεται μια διαδικασία αποσύνθεσης της ευρωζώνης συνολικά που καθόλου  δεν αποκλείεται να καταλήξει στη διάλυση και εξαφάνιση του ευρώ-και μάλιστα πολύ πιο σύντομα από όσο θα μπορούσε να ονειρευτεί κανείς.

Η κατάρρευση του ενιαίου νομίσματος δεν είναι ακόμη αναπότρεπτη αλλά συζητείται πλέον δημόσια σε ολόκληρη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

«Πρέπει να αντιμετωπίσουμε ανοιχτά την πιθανότητα διάλυσης του ευρώ!» δήλωσε χωρίς περιστροφές ο Φιλανδός υπουργός εξωτερικών Ερκι Τούομιογια στη Βρετανική εφημερίδα Ντέιλι Τέλεγκραφ , προκαλώντας πανευρωπαϊκό πάταγο.

«Τράπεζες , επιχειρήσεις και επενδυτές προετοιμάζονται για διάλυση του κοινού νομίσματος» έγραφε στους τίτλος σχετικής ανάλυσης του το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ  στο τεύχος αυτής της εβδομάδας. Το ίδιο περιοδικό άλλωστε , και μάλιστα αυτή την εβδομάδα , πάλι έκανε το αίμα να παγώσει στις φλέβες των ελλήνων αστών με δημοσίευμα της ηλεκτρονικής του έκδοσης το οποίο είχε τίτλο «Ελληνική κρίση: Τώρα βοηθάει ακόμη μόνο η χρεοκοπία»! Η ετυμηγορία του είναι κατηγορηματική «Στην περίπτωση που η πολιτική της Μέρκελ και της παρέας της απέναντι στην Ελλάδα είχε ποτέ στόχο να σώσει τη χώρα από τη χρεοκοπία, τότε αυτή η πολιτική απέτυχε. Τα δραστικά μέτρα περικοπών το μόνο που έκαναν ήταν να επιδεινώνουν την οικονομική κρίση και να αυξάνουν διαρκώς τα χρέη".

Παρ΄ όλα αυτά οι δανειστές επέμεναν να συνεχιστεί αυτή η πορεία –αν και ήταν  εδώ και πολύ καιρό  σαφές που θα οδηγούσε» γράφει το Σπίγκελ και συνεχίζει: «Τώρα ‘ήρθε  εμφανώς το τέλος αυτής της πολιτικής . Ούτε οι χώρες της ευρωζώνης ούτε το ΔΝΤ μπορούν να παράσχουν στην Ελλάδα νέα βοήθεια χωρίς να χάσουν την αξιοπιστία τους . Συνεπώς τα πράγματα είναι καθαρά: Η Ελλάδα πρέπει  να χρεοκοπήσει»! Το γερμανικό περιοδικό δεν αμφιταλαντεύεται: « όσο απρόβλεπτες και αν μπορεί να είναι οι συνέπειες , μια χρεοκοπία φαίνεται ως η μοναδική ευκαιρία να λυθεί κατά κάποιον τρόπο η εκτραπείσα κατάσταση».Ο αυστριακός υπουργός Εξωτερικών Μίκαελ Σπίντελεγκερ ομοϊδεάτης και αυτός του Αντώνη Σαμαρά ως αρχηγός του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος της χώρας του , δεν  παρέλειψε να παρέμβει: «Πρέπει να έχουμε τη δυνατότητα  να πετάμε έξω από τη νομισματική ένωση χώρες που δε τηρούν τις δεσμεύσεις τους» δήλωσε προχθές στην εφημερίδα Κουριρ της Βιέννης , εκφράζοντας τη βεβαιότητα ότι αυτό θα γίνει σύντομα μέσω της αλλαγής των συνθηκών ίδρυσης ευρωζώνης.

Οι διαγραφόμενες εξελίξεις ανατρέπουν μια σειρά κρισιμότητα πολιτικά δεδομένα.

Όλα δείχνουν ότι ό στόχος που είχε η αντικαπιταλιστική Αριστερά και το ΚΚΕ για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ , ένας στόχο που ουδέποτε κατόρθωσε να επιβάλλει στην πολιτική ατζέντα , είναι πλέον πολύ πιθανό να επιτευχθεί αλλά μέσω της επιβολής του από τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές πάνω στους έλληνες αστούς!

Αυτό κατά κανόνα δεν ισοδυναμεί με αυτό που επεδίωκε η ελληνική Αριστερά.  

Αν όντως αποβληθεί τελικά η Ελλάδα από το ευρώ πριν αυτό διαλυθεί συνολικά και διαχειριστεί την εκδίωξη από το ευρώ μια κυβέρνηση του τύπου Σαμαρά , Βενιζέλου, Γιωργάκη, Παπαδήμου κλπ., οι συνέπειες θα είναι ολέθριες για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα της χώρας μας.

Αν κατά τη χρεοκοπία και την επανεισαγωγή του εθνικού νομίσματος  η κυβέρνηση αφήσει πχ  ελεύθερη  τη διακίνηση κεφαλαίων προς το εξωτερικό και δεν θωρακίσει τη νέα δραχμή με προσωρινή άρση επ’  αόριστον της μετατρεψιμότητας της και της «ελεύθερης» διακύμανσης   της ισοτιμίας της στα διεθνή χρηματιστήρια καθιστώντας τη μη διαπραγματεύσιμο νόμισμα , ζοφερές μέρες κατοχικής πείνας ενδέχεται να περιμένουν τον ελληνικό πληθυσμό.

Έχει τώρα πλέον τεράστια σημασία , με την αποβολή της Ελλάδας από το ευρώ να διαγράφεται ως πιθανή, η Αριστερά να δώσει αποφασιστική μάχη η έξοδος από το κοινό  νόμισμα να γίνει με δικούς της , φιλολαϊκούς όρους  και όχι με τους όρους των ευρωπαίων και ελλήνων αστών.

Αν η χρεοκοπία όπου οδηγεί την Ελλάδα η συγκυβέρνηση Σαμαρά –Βενιζέλου –Κουβέλη δε συνοδευτεί αμέσως με την ανατροπή τους και την ανάληψη της εξουσίας από αριστερή, αντι-ΕΕ κυβέρνηση που θα προτάξει την υπεράσπιση των συμφερόντων του λαού μας , θα ζήσουμε μαύρες εποχές με εντελώς άγνωστη πολιτική κατάληξη.

Το μέλλον του λαού μας θα κριθεί από το αν η Αριστερά ή οι αστοί θα βάλουν τη δική τους σφραγίδα στους όρους εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.

Αυτό διαγράφεται ως το νέο δίλλημα της άμεσης πολιτικής δράσης.

Θάνατος για την Ελλάδα το διπλό νόμισμα

 Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με προοπτική αναπόδραστη φαντάζει όσο περνάει ο καιρός η αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη με πρωτοβουλία της Γερμανίας. 

Τα σχετικά δημοσιεύματα όπως κι οι παρεμβάσεις γερμανών αξιωματούχων πληθαίνουν, δείχνοντας ότι πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο από τις υστερικές, σε βαθμό γραφικότητας, κραυγές του γερμανο-βιετναμέζου αντικαγκελάριου Φίλιπ Ρέσλερ, που προσπαθεί με αυτό τον τρόπο να αυξήσει την πολύ χαμηλή επιρροή του κόμματός του. 

Ακόμη όμως και τα επιχειρήματα που επικαλέστηκε ο επικεφαλής του κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών στην τελευταία του δημόσια παρέμβαση, την Κυριακή 29 Ιουλίου, είχαν την ιδιαίτερη σημασία τους. Αντίθετα με το παρελθόν, δεν εμφάνισε την αποπομπή της Ελλάδας ως απειλή ή τιμωρία για την υποτιθέμενη απροθυμία της να εφαρμόσει τα αντιλαϊκά μέτρα. Ισχυρισμός, ο οποίος εντελώς άκριτα επαναλαμβάνεται και στο εσωτερικό της Ελλάδας προκειμένου να δημιουργήσει τις απαραίτητες ενοχές και την αναγκαία συναίνεση για την επιβολή της λιτότητας, που είναι πέρα για πέρα αβάσιμος κι εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τρόικας. Αυτή τη φορά ο Ρέσλερ υποστήριξε ότι «η έξοδος της Ελλάδας δεν μας τρομάζει πια». Με άλλα λόγια, οι προετοιμασίες της γερμανικής κρατικής μηχανής έχουν ολοκληρωθεί, τα κόστη κι οι αλυσιδωτές αντιδράσεις έχουν υπολογιστεί μέχρι κεραίας και δεν υφίσταται ο κίνδυνος των ανεξέλεγκτων συνεπειών που υπήρχε μέχρι πρόσφατα ή τουλάχιστον δεν υφίσταται στον ίδιο βαθμό.

                                  Αποπομπή από την ευρωζώνη

Αλλαγή στάσης μαρτυρούν επίσης και τα επιχειρήματα που εκπορεύονται από το Βερολίνο για τη διαχείριση του ελληνικού ζητήματος. Μέχρι πρόσφατα αυτό που ακούγαμε διαρκώς ήταν η καθησυχαστική διαβεβαίωση πως η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη αποτελεί την καλύτερη λύση για να μην αμφισβητηθεί το κεκτημένο της ευρωζώνης. «Η Ελλάδα έσωζε το ευρώ», εν ολίγοις, ακόμη κι αν η παραμονή της στην ευρωζώνη δεν ήταν πρώτη επιλογή.

Τις τελευταίες εβδομάδες όμως η επιχειρηματολογία έχει αλλάξει άρδην. Από την καρδιά του Τέταρτου Ράιχ αυτό που ακούγεται είναι ότι μια πιθανή αποπομπή της Ελλάδας αποτελεί το αναγκαίο τίμημα για να συνεχίσει να υπάρχει η ευρωζώνη. 

Η Ελλάδα δηλαδή αντιμετωπίζεται από την Γερμανία σαν η σαβούρα που πρέπει να πεταχτεί για να συνεχίσει το ταξίδι του το κοινό νόμισμα και να μη βυθιστεί. Τούτη η θέση προφανώς δεν θα είχε ωριμάσει αν η τρίτη και η τέταρτη οικονομία της ευρωζώνης, δηλαδή Ιταλία και Ισπανία, με ένα δυσθεώρητο δημόσιο χρέος κι οι δύο τους ύψους 2,8 τρισ. ευρώ, δεν έφθαναν στο χείλος του γκρεμού, όπου βρίσκονται τους τελευταίους μήνες.

 Με άλλα λόγια, η Γερμανία φαίνεται να επιλέγει τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας έτσι ώστε η γάγγραινα που απειλεί την ευρωζώνη να μην μεταδοθεί σε άλλα μέλη, που αν πλήττονταν οι κίνδυνοι τότε για την ίδια θα ήταν πολύ μεγαλύτεροι. Γι’ αυτόν ίσως τον λόγο οι αναφορές στην Ελλάδα απουσιάζουν συστηματικά από κάθε δημόσια ανακοίνωση που συντάσσεται τον τελευταίο καιρό με ευθύνη της Γερμανίας: Από τα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στις 29 Ιουνίου μέχρι την ανακοίνωση που εξέδωσαν οι Σόιμπλε και Γκάιτνερ στην πρόσφατη συνάντησή τους, με αφορμή την επίσκεψη του αμερικανού υπουργού Οικονομικών στην Ευρώπη.

Τη δική της σημασία είχε κι η δημόσια παρέμβαση ομάδας γερμανών οικονομολόγων μεταξύ των οποίων ήταν ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Ντόιτσε Μπανκ, Τόμας Μάγιερ, ο πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συνδέσμου Μεσαίων Επιχειρήσεων, Μάριο Οχόβεν, κ.α. Με βάση δημοσίευμα της οικονομικής εφημερίδας Χάντελσμπλαντ οι γερμανοί οικονομολόγοι πρότειναν την παράλληλη κυκλοφορία ευρώ και νέας δραχμής. Με βάση το σχέδιο τους η ισοτιμία της δραχμής θα υποτιμηθεί σημαντικά έναντι του ευρώ και θα είναι κυμαινόμενη ενώ οι συντάξεις και πιθανά οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πληρώνονται σε δραχμές.

Πρόκειται για ένα σχέδιο καταστροφικό, το οποίο πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία!

                                           Γερμανικά σχέδια

Κατ’ αρχάς αυτό που πρέπει να ομολογηθεί, πριν από οποιαδήποτε άλλη συζήτηση, είναι ότι το γερμανικό σχέδιο έρχεται να διαχειριστεί την εγγενή αποτυχία της ευρωζώνης. Συνιστά ένα σχέδιο Β που καλείται να εκ των υστέρων να περιορίσει τις ζημιές για τα γερμανικά συμφέροντα από μια ολοένα και πιο ορατή ρήξη της ευρωζώνης, όπως την προανήγγειλε κι ο αμερικάνος νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν σε συνέντευξή του στην γερμανική τηλεόραση την 1^η Αυγούστου όταν πρόβλεψε πως εντός του 2012 η Ελλάδα θα έχει εξέλθει της ευρωζώνης. Στην ίδια μάλιστα συνέντευξη δεν παρέλειψε να καταλογίσει και τις δέουσες ευθύνες στην Γερμανία, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο ότι οι αιτίες δεν βρίσκονται στην ελλιπή εφαρμογή των μέτρων λιτότητας, αλλά στον σχεδιασμό της ευρωζώνης. Ως θέμα χρόνου είχε χαρακτηρίσει την έξοδο της Ελλάδας και πρόσφατη έκθεση της Citigroup ανεβάζοντας τις σχετικές πιθανότητες στο 90% από 50%-75% που ήταν προεκλογικά. Τότε θα ανέμενε κανείς ότι η εκλογική επιτυχία των φιλο-Μνημονιακών κομμάτων θα μείωνε αν δεν εξάλειφε την πιθανότητα εξόδου από την ευρωζώνη. Το γεγονός ότι συνέβη το αντίστροφο δείχνει τελικά ότι κάτι σάπιο υπάρχει στην ευρωζώνη κι όχι στην Ελλάδα.

Η αλήθεια είναι πως το σχέδιο παράλληλης κυκλοφορίας δύο νομισμάτων στην Ελλάδα (ευρώ και δραχμής) πρωτοεμφανίστηκε επίσημα και τεκμηριωμένα σε έκθεση της Ντόιτσε Μπανκ με ημερομηνία 18 Μαΐου 2012 και τίτλο: «Το Geuro: Ένα παράλληλο νόμισμα για την Ελλάδα;». Και σε αυτή την έκθεση παρατηρούμε ότι και στην έκθεση της Citigroup: Το σενάριο της εξόδου από την ευρωζώνη, έστω σε μια ενδιάμεση κι όχι καθαρή μορφή, και της εισαγωγής του νέου νομίσματος θα υλοποιούταν αν κέρδιζαν οι πολιτικές δυνάμεις που απέρριπταν το Μνημόνιο, οπότε θα τερματιζόταν η παροχή βοήθειας από το εξωτερικό και για να αντιμετωπιστούν τότε οι ανάγκες πληρωμών η ελληνική κυβέρνηση θα αναγκαζόταν να εκδώσει το δικό της νόμισμα: το Geuro, κατά την Ντόιτσε Μπανκ.

                                   Εφιάλτης η διπλή κυκλοφορία

Τρεις μήνες λοιπόν μετά, επανέρχονται τα σενάρια που είχε διατυπώσει η γερμανική τράπεζα, παρότι η κυβέρνηση που εξελέγη είναι της απόλυτης αρέσκειας του Βερολίνου.

 Το σενάριο της διπλής κυκλοφορίας συνιστά την γερμανική απάντηση στην προοπτική εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη και πρέπει να αποτραπεί με κάθε τρόπο, καθώς επί της ουσίας θα σημάνει την διχοτόμηση της οικονομίας σε δύο ζώνες: 

Σε μια ζώνη δραχμής και σε μια ζώνη ευρώ, που μπορεί μεταξύ τους να μην χωρίζονται από σινικά τείχη, θα εκπροσωπούν ωστόσο η μια την ζώνη της φτώχειας κι η άλλη τη ζώνη του πλούτου.  

Η πρώτη θα αποτελείται από μισθωτούς του δημόσιου κι ιδιωτικού τομέα και συνταξιούχους, που θα πληρώνονται στο νέο εθνικό νόμισμα, το οποίο θα είναι υποτιμημένο ακόμη και κατά 50% έναντι του ευρώ, όπως προτείνει η έκθεση της Ντόιτσε Μπανκ. 

Η δεύτερη ζώνη θα αποτελείται από τα πιο διεθνοποιημένα τμήματα της οικονομίας που θα εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το ευρώ για τις συναλλαγές με το εξωτερικό, το διεθνές εμπόριο και την αγορά πολυτελών ακόμη κι επώνυμων αγαθών, από είδη ρουχισμού μέχρι διαρκή καταναλωτικά αγαθά όπως ηλεκτρικές συσκευές. 

Περιττό δε να ειπωθεί πως όπου έχει συμβεί κάτι τέτοιο – αναγκαστική, παράλληλη κυκλοφορία δύο ή και περισσότερων νομισμάτων για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα ρευστότητας κι έλλειψης μέσων νομισματικής ανταλλαγής, όπως για παράδειγμα στην Αργεντινή το 2001 – αφθονούσαν οι επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών κυρίως (εστιατόρια, εμπορικά κέντρα, κ.α.) που δεν δέχονταν το «εθνικό», υποτιμημένο νόμισμα, λόγω του ότι έχανε καθημερινά μέρος της αξίας του κι εδώ ακριβώς είναι που διαμορφώνονταν οι ζώνες του οικονομικού απαρτχάιντ. 

Η ουσιαστικότερη λειτουργία όμως της διπλής κυκλοφορίας, είναι ότι θα διασφαλίσει την συνέχιση της αποπληρωμής του δημόσιου χρέους. 

Εν κατακλείδι θα πρόκειται για ένα νέο εφιάλτη, made in Germany κι αυτός, που θα έρθει να σφραγίσει τον δρόμο ριζοσπαστικών, φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων που θα μπορούσαν να δρομολογηθούν ως απάντηση στην επόμενη μέρα της ρήξης της ευρωζώνης κι οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν ακόμη κι ανταγωνιστικό χαρακτήρα απέναντι στα γερμανικά συμφέροντα.

                                         Εναλλακτικό σχέδιο

Δεδομένης της προοπτικής αποπομπής της Ελλάδας από την ευρωζώνη και των εφιαλτικών σεναρίων που καταστρώνει το Τέταρτο Ράιχ έτσι ώστε ακόμη κι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη να μην βλάψει τα συμφέροντά του, αποκτά ξεχωριστή σημασία η διαμόρφωση ενός εναλλακτικού σχεδίου για τότε που θα διασφαλίζει πως η έξοδος από το ευρώ δεν θα είναι χειρότερη από την παραμονή σε αυτό. Δεν θα συνοδεύεται δηλαδή από έκρηξη της ανεργίας, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων κι εξαφάνιση του κράτους πρόνοιας, όπως επιβάλλουν τα Μνημόνια. 

Συστατικά στοιχεία ενός τέτοιου προγράμματος θα ήταν η καταγγελία των Μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, η σύσταση ανεξάρτητης επιτροπής λογιστικού ελέγχου που θα επιτρέψει την διαγραφή μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους τεκμηριώνοντας τον παράνομο ή απεχθή χαρακτήρα του κι επίσης: Απόρριψη κάθε σχεδίου παράλληλης κυκλοφορίας δύο νομισμάτων που θα μονιμοποιούσε την υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας στον διεθνή καταμερισμό και θα έδινε διαρκή και μη αντιστρεπτό χαρακτήρα στην ραγδαία υποβάθμιση της ζωής των φτωχών στρωμάτων όπως συνέβη τα δύο τελευταία έτη. Επομένως, επίσημη κυκλοφορία εθνικού νομίσματος που λίγες εβδομάδες μετά την εξαγγελία του θα μπορούσε να εισαχθεί σε όλες τις συναλλαγές και θα αντικαταστήσει πλήρως το ευρώ. Η ισοτιμία αυτού του νομίσματος θα όφειλε για ένα ακαθόριστο χρονικό διάστημα, το οποίο θα αποφασιστεί όμως από την ελληνική κυβέρνηση και κανέναν άλλον, να είναι διοικητικά καθορισμένη και σε σχέση 1 προς 1 με το ευρώ (παρά το γεγονός ότι η ισοτιμία του κοινού νομίσματος είναι αναντίστοιχη με τα θεμελιώδη μεγέθη της ελληνικής οικονομίας) έτσι ώστε να προφυλαχθεί η αγοραστική δυνατότητα των κατοίκων της χώρας. 

Απαράβατοι όροι για να εφαρμοστεί με επιτυχία ένα τέτοιο σχέδιο είναι η εξασφάλιση του δημόσιου ελέγχου του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η επιβολή εμποδίων στην είσοδο και την έξοδο κεφαλαίων από την χώρα, άνω ενός σημαντικού ποσού π.χ. 10.000 ή 15.000 ευρώ. Πολλά ακόμη μέτρα εξ ίσου σημαντικά θα μπορούσαν να προστεθούν όπως για παράδειγμα η στήριξη των λαϊκών εισοδημάτων που θα επιτρέψει την επανεκκίνηση της παγωμένης εγχώριας αγοράς. Υπεράνω όλων όμως βρίσκεται η ανάγκη να πάψει η πρωτοβουλία των κινήσεων και το προνόμιο της κατάστρωσης σχεδίων να βρίσκεται σε όσους μας οδήγησαν στο σημερινό χάλι κι εξακολουθούν ακόμη και σήμερα, χωρίς να αναλαμβάνουν καμιά ευθύνη, να επεξεργάζονται εναλλακτικά, μελλοντικά σχέδια.

Ανοίγουν την πόρτα για έξοδο-Πάνω απ' όλα ισχυρό ευρώ

Φάνης Παπαδάτος από το αριστερό blog

Τριτοκοσμικοί στο ευρώ ή τριτοκοσμικοί εκτός ευρώ;

Το παραπάνω ερώτημα φαίνεται πλέον ότι τίθεται από τους εταίρους και δανειστές της χώρας μας προς την ελληνική αστική τάξη και τους εκπροσώπους της.

Για την ελληνική άρχουσα τάξη όμως το δίλημμα αυτό δεν υπάρχει εδώ και καιρό. 

Για την άρχουσα τάξη της Ελλάδας, με μια όχι και τόσο μεγάλη δόση υπερβολής μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ουσιαστικά το πρόβλημα είναι πώς θα μετατρέψει τη χώρα αρκετά γρήγορα σε τρικοσμική μπανανία, μήπως και με αυτό τον τρόπο τα καταφέρει να ικανοποιήσει τους δανειστές και να παραμείνει στο ευρώ.

 Μάλιστα σε αυτή την προσπάθεια από την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου μέχρι και σήμερα έχει στρατευτεί το σύνολο της αστικής τάξης και παρά τις σποραδικές γκρίνιες που ακούγονται από επιμέρους έλληνες μεγαλοκαπιταλιστές η βασική αυτή επιλογή καθόλου δεν αμφισβητείται. Οι γκρίνιες αφορούν κυρίως το πώς τα επιμέρους συμφέροντα θα πλασαριστούν στο νέο περιβάλλον απίστευτης υποβάθμισης της χώρας εντός του ευρώ.

Από την εμπειρία των τελευταίων δυόμιση ετών είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρο ότι από καμία απολύτως μερίδα της άρχουσας τάξης δεν υπάρχει η βούληση για ανασυγκρότηση και ανεξάρτητη πορεία του ελληνικού καπιταλισμού εκτός ευρώ. 

Επιπλέον, η τάση της αστικής τάξης για την πάση θυσία παραμονή της χώρας στο ευρώ, όσο προχωρά η υλοποίηση των διαφόρων μέτρων των επιμέρους μνημονίων και η κρίση τόσο στην ευρωζώνη όσο και διεθνώς βαθαίνει, ισχυροποιείται ακόμα περισσότερο. 

Σε αυτή την κατάσταση, δυστυχώς έχει συμβάλλει και το γεγονός ότι εξ αιτίας κυρίως των αδυναμιών της Αριστεράς να οργανώσει την πάλη του λαού απέναντι στην παραπάνω προοπτική, το λαϊκό κίνημα δεν εμφανίζεται οργανωμένο και συντονισμένο παρά τις σποραδικές και επιμέρους προσπάθειες μεμονωμένων δυνάμεων αλλά και παρά το γεγονός ότι μέχρι τώρα υπήρξαν και υπάρχουν και είναι απολύτως βέβαιο ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν αυθόρμητες αλλά πολύ σοβαρές λαϊκές αντιδράσεις, που όμως δεν αρκούν.

Ακόμα κι έτσι όμως είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν η ελληνική άρχουσα τάξη θα καταφέρει να κρατηθεί στο ευρώ, για λόγους πέραν των δυνάμεων της που θα αναλύσουμε παρακάτω.

Οι λόγοι αυτοί αφορούν κυρίως την τάση της τρέχουσας καπιταλιστικής κρίσης να λάβει έναν κατεξοχήν διεθνή χαρακτήρα και να μετατραπεί ξεκάθαρα σε παγκόσμια κρίση με καταλύτη την επιδείνωση της κρίσης του ευρώ συμπαρασύροντας τόσο τις ΗΠΑ, την Κίνα και την Ιαπωνία, όσο και τις λεγόμενες αναδυόμενες οικονομίες του G20. Για το λόγο αυτό οι παράγοντες του διεθνούς συστήματος επικεντρώνουν την προσοχή τους στη διαχείριση και περιορισμό των επιπτώσεων από την κρίση της ευρωζώνης.

Πάνω απ' όλα ισχυρό ευρώ

Οι παράγοντες του διεθνούς συστήματος, ταυτόχρονα, προσπαθούν ο καθένας από την πλευρά του να προετοιμαστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για την επέκταση της κρίσης σε άλλες περιοχές του πλανήτη με σκοπό την επιβίωση του στο πλαίσιο ενός ανηλεούς ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, που προς το παρόν γίνονται προσπάθειες να κρατηθεί υπό έλεγχο, χωρίς να λείπουν όμως οι τρικλοποδιές και τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη.

Το γεγονός αυτό επιταχύνει τις εξελίξεις στον ευρωπαϊκό χώρο και δημιουργεί την ανάγκη οι ηγεμονικές δυνάμεις της EE και κυρίως η Γερμανία να λάβουν αποφάσεις για την διαχείριση της κρίσης που έχουν έντονα διλημματικό χαρακτήρα.

Συγκεκριμένα, πέρα από την αδυναμία σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας, οι αυξημένες ανάγκες χρηματοδότησης της Ισπανίας και της Ιταλίας οι οποίες τις οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην ανάγκη να ζητήσουν διάσωση καθώς και η συνεπαγόμενη πολιτική και κοινωνική αποσταθεροποίηση όλων των χωρών που βρίσκονται σε προγράμματα διάσωσης δημιουργούν αβεβαιότητες και κινδύνους που πλέον δεν μπορούν να αγνοηθούν.

Σε αυτό το πλαίσιο εξετάζονται οι επιπτώσεις από την τυχόν αποχώρηση κάποιας ή κάποιων προβληματικών χωρών από το ευρώ, τα κόστη και τα οφέλη για τις ηγεμονικές δυνάμεις της ένωσης. Όπως είναι προφανές η πρώτη υποψήφια χώρα για αποχώρηση από το κοινό νόμισμα είναι η Ελλάδα.  

Δεν είναι όμως λίγα τα διλήμματα και οι κίνδυνοι για την EE από μια τέτοια ενέργεια.

Από αυτή την σκοπιά οι απόψεις που εκφράζονται σε πρόσφατο δημοσίευμα του βρετανικού περιοδικού Εκόνομιστ, και τα οποία απηχούν κυρίως τις απόψεις και τα συμφέροντα του αγγλοσαξονικού μπλοκ, είναι ενδιαφέροντα και με μερικές προσθήκες πιστεύω ότι θα γίνουν αρκετά διαφωτιστικά καθώς αναφέρεται ότι τυχόν έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν θα είναι απλή υπόθεση για την EE και τη Γερμανία, την κύρια ηγεμονική της δύναμη. Σε απόδειξη του ισχυρισμού του, το περιοδικό παραθέτει υπολογισμούς που ανεβάζουν το κόστος εξόδου της Ελλάδας από το κοινό νόμισμα στα 320 δισ. ευρώ.

Επιπλέον, ισχυρίζεται ότι κάτι τέτοιο θα επέφερε σοβαρό και μη αναστρέψιμο πλήγμα στην ιδέα του ευρώ πράγμα που θα δημιουργούσε πανικό στις αγορές και θα ενέβαζε τα σπρεντς σε δυσθεώρητα ύψη, για τις άλλες προβληματικές χώρες που βρίσκονται στο ευρώ.

Αν δε, η Γερμανία επέλεγε να οδηγήσει εκτός ευρώ και τους υπόλοιπους προβληματικούς (Ισπανία, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρο) το περιοδικό θεωρεί ότι το κόστος θα είναι ακόμα μεγαλύτερο καθώς κατόπιν υπολογισμών του που περιλαμβάνουν και το κόστος ανακεφαλαιοποίησης των γερμανικών τραπεζών  το τίμημα ανέρχεται στα 1,65 τρισ. ευρώ.

Βέβαια, παραδέχεται ότι μια τέτοια αποχώρηση θα οδηγούσε στη "δημιουργία μιας πιο συγκροτημένης, εύρυθμης και υπερασπίσιμης ευρωζώνης", το κόστος όμως και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις θα ήταν τεράστιο σε σχέση με το όφελος κατά τη γνώμη του Εκόνομιστ.

Για το λόγο αυτό ο Εκόνομιστ καταλήγει ότι είναι προτιμότερη η διατήρηση της ευρωζώνης ως έχει με βαθύτερη ενοποίηση της Ευρώπης, με τραπεζική ένωση, έκδοση ομολόγων και εφαρμογή πολιτικών για την τόνωση της ανάπτυξης.

Παρά το γεγονός ότι και το κόστος αυτής της επιλογής δεν είναι αμελητέο, ο Εκόνομιστ θεωρεί ότι θα χρειαστεί η ανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών και πανευρωπαϊκή εγγύηση καταθέσεων κόστους 300-400 δισ. ευρώ όπου το ένα τρίτο θα πρέπει να καλυφτεί από τη Γερμανία και είναι εφικτό.

Αυτή η εξέλιξη βολεύει και την ελληνική άρχουσα τάξη η οποία έχει ποντάρει τα ρέστα της σε μια τέτοια εξέλιξη, όμως ο Εκόνομιστ, αν δεν θεωρούσα ότι υπάρχει σκοπιμότητα, θα έλεγα ότι αδικώντας τον εαυτό του και υποτιμώντας τους Γερμανούς ξεχνά να αναφέρει ορισμένες σημαντικές λεπτομέρειες. Θα προσπαθήσω να καλύψω όσο γίνεται αυτό το κενό.

Ήδη, από το καλοκαίρι του 2011 όταν έγινε σαφές ότι κινδυνεύει με κατάρρευση και η Ιταλία, οι προσπάθειες από την πλευρά των ηγεμονικών δυνάμεων της ένωσης να ελεγχθεί η κρίση επιταχύνθηκαν και εντάθηκαν.

Οι προσπάθειες αυτές εκφράστηκαν μέσα από την λεγόμενη ενίσχυση της οικονομικής διακυβέρνησης. Περαιτέρω, ο τρόπος που επιλέχτηκε για την ενίσχυση της λεγόμενης οικονομικής διακυβέρνησης, κατά την άποψη μου, αντικατοπτρίζει και την ιεραρχική δομή των ηγεμονικών δυνάμεων εντός της EE.

Αυτό γιατί η κρίση χρέους επιτάχυνε τις οικονομικές τάσεις που προϋπήρχαν της κρίσης χρέους κι έχουν να κάνουν με τη δομή του καπιταλιστικού ανταγωνισμού στο πλαίσιο της EE όπως αυτός προκύπτει από τις ιδρυτικές συνθήκες της και τις τροποποιήσεις τους.

Το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης έφερε στην επιφάνεια όλα αυτά τα προβλήματα με πιο έντονο τρόπο. Τα κρατικά προγράμματα στήριξης της ιδιωτικής κερδοφορίας που έπαιζαν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο όχι μόνο στις καθαρά περιφερειακές χώρες αλλά και σε ορισμένες από τις χώρες που πριν από την εκδήλωση της κρίσης ανήκαν στις λεγόμενες ηγεμονικές, μετέτρεψαν ειδικά για την EE την κρίση σε δημοσιονομική και κυρίως επέτρεψαν στη Γερμανία να ισχυροποιηθεί στον υπέρτατο βαθμό, να αυτονομηθεί και να επιβληθεί επί των άλλων ηγεμονικών χωρών.

Η επιβολή αυτή της Γερμανίας επί των άλλων ηγεμονικών δυνάμεων τείνει να γίνει απόλυτη, γεγονός που βάζει και τη σφραγίδα στον τρόπο που προωθήθηκε και προωθείται η οικονομική διακυβέρνηση.

Όμως σε τι έγκειται το συμφέρον των Γερμανών και μαζί μ' αυτών το συμφέρον των ισχυρότερων μερίδων των επιμέρους αστικών τάξεων της EE που φαίνεται ότι έχουν συμμαχήσει μαζί τους από τη θέση του υποτελούς;

Κατά τη γνώμη μου, οι Γερμανοί αλλά και οι ισχυρότερες μερίδες των επιμέρους αστικών τάξεων στις υπόλοιπες χώρες της EE, έχουν αρκετά ολοκληρωμένη θεώρηση των πραγμάτων. Η θεώρηση αυτή χαρακτηρίζεται από την προτεραιότητα που δίνεται στην ανάγκη για ανταγωνιστικότητα και ιμπεριαλιστική ισχύ έναντι των άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων.

Συγκεκριμένα, οι Γερμανοί προσπαθούν μέσω τις επιβολής μέτρων λιτότητας να εξουδετερώσουν αν αυτό είναι δυνατόν ή έστω να περιορίσουν σημαντικά το πλεονέκτημα του δολαρίου ως παγκόσμιου χρήματος.

Περαιτέρω, εκτιμούν ότι η διαφαινόμενη δημοσιονομική χαλάρωση στον υπόλοιπο κόσμο θα τους ωφελήσει μέσω των εξαγωγών χωρίς αυτοί να χρειαστεί να χαλαρώσουν την δημοσιονομική πειθαρχία τόσο στην ίδια τη Γερμανία όσο πολύ περισσότερο στην ευρωζώνη και τον άμεσο περίγυρο της.

Κεντρικό στήριγμα αυτής της στρατηγικής είναι το ισχυρό ευρώ, το ευρώ σαν παγκόσμιο χρήμα ανταγωνιστικό του δολαρίου. Χωρίς αυτό η συγκεκριμένη στρατηγική καταρρέει. Αυτό δυστυχώς από ορισμένους σκοπίμως παραλείπεται να τονιστεί (Εκόνομιστ) ενώ από άλλους απλά ξεχνιέται καθώς ανέτοιμοι και σαστισμένοι από την κρίση προσπαθούν να σώσουν το τομάρι τους κάνοντας σπασμωδικές κινήσεις (ελληνική άρχουσα τάξη).

Ακόμα πιο συγκεκριμένα, κατά τη γνώμη μου, σε επίπεδο EE κάτω από την καταλυτική επιρροή των Γερμανών, τείνει να διαμορφωθεί ένα «σύστημα» τριών πυλώνων για την διαχείριση της κρίσης χρέους. Αυτοί οι πυλώνες είναι:

Πρώτο, δημοσιονομική πειθαρχία, που συνεπάγεται αιώνια λιτότητα μέσω της συνταγματική κατοχύρωσης της στο νομικό σύστημα των χωρών-μελών με την θεσμοθέτηση του λεγόμενου «φρένου του χρέους», αλλά και τη θεσμοθέτηση κυρώσεων για τους παραβάτες αποτελώντας το δημοσιονομικό στήριγμα της ισχύος του ευρώ σαν παγκόσμιο χρήμα ανταγωνιστικό του δημοσιονομικά ευάλωτου δολαρίου.

Δεύτερο, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) με αρμοδιότητες στην επιβολή των κυρώσεων για τους παραβάτες, μέσω μηχανισμών και μεθόδων αντιστοίχων με αυτές που εφαρμόζει το ΔΝΤ, με τη μόνη διαφορά ότι θα πρόκειται για ένα Γερμανικό ΔΝΤ, όργανο επιβολής της Γερμανίας επί των αδυνάτων της EE.

Τρίτος πυλώνας είναι η ποσοτική χαλάρωση αλά ΕΚΤ με σκοπό να εξυπηρετηθεί η ανάγκη άμβλυνσης των συνεπειών της κρίσης στην προσπάθεια ανασυγκρότησης που κάνει το Ευρωπαϊκό κεφάλαιο υπό την ηγεσία των Γερμανών για να την υπερβεί.

Ανοίγουν την πόρτα για έξοδο

Μέχρι στιγμής, τα κριτήρια της θεώρησης που αναπτύχθηκε παραπάνω εφαρμόστηκαν από πλευράς Γερμανών σε κάθε ξεχωριστή στιγμή της αντιμετώπισης της κρίσης χρέους της ευρωζώνης, από τα πρώτα κιόλας στάδια και παρά το γεγονός ότι η διάσωση της Ελλάδας υπήρξε ουσιαστικά ένας αιφνιδιασμός για την ένωση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάστηκε να γίνουν ελιγμοί. Ελιγμοί έγιναν αλλά ποτέ δεν θυσιάστηκε η οπτική για τη βαθύτερη ολοκλήρωση της EE που αναπτύχτηκε παραπάνω.

Ακριβώς γι' αυτό και σε πλήρη αντίθεση με τον Εκόνομιστ, ο θεωρούμενος από τους πρωτεργάτες του ευρώ γερμανός οικονομολόγος Ότμαρ Ίσινγκ σε δηλώσεις του τόνισε ότι "έπρεπε να ξεκινήσουμε με λιγότερα μέλη και αυστηρότερους κανόνες, δεν υπάρχει αμφιβολία. Αυτό όμως είναι το ...χυμένο γάλα. Τώρα που έχουμε αυτήν τη σύνθεση, η πολιτική ότι καμία χώρα δεν πρέπει να φύγει είναι πρακτικά εκβιασμός". Και συνεχίζει: "σπάσιμο της ευρωζώνης θα είναι μεγάλη καταστροφή, δεν υπάρχει αμφιβολία. Η εναλλακτική σε αυτό είναι μια νομισματική ένωση όπου η φήμη της ΕΚΤ θα υπονομευτεί ή ακόμα και θα καταστραφεί. Το ευρώ θα καταρρεύσει και οι χώρες θα συσσωρεύσουν χρέος χωρίς όριο. Νομίζω ότι αυτό το σενάριο, είναι σενάριο τρόμου, αντίστοιχο της καταστροφής από τη διάσπαση".

Ακριβώς με βάση τα κριτήρια της παραπάνω θεώρησης είναι λογικό να γίνουν και οι αναλύσεις κόστους-οφέλους από την πλευρά των Γερμανών για την παραμονή των προβληματικών χωρών (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Κύπρος αλλά και Ισπανία) στο ευρώ ή όχι.

Πέραν αυτού όμως οι Γερμανοί αλλά και όσοι παραμείνουν στο ευρώ είναι επίσης λογικό ότι θα θελήσουν να περιορίσουν τις αρνητικές επιπτώσεις σε αυτούς από την έξοδο κάποιας ή κάποιων χωρών από το ευρώ διατηρώντας την ήδη δεσπόζουσα θέση τους στις επιμέρους οικονομίες.

ΕΞΟΔΟΣ ΑΛΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ- Με κριτήρια και όρους των δανειστών

Αυτό σημαίνει ότι και η όποια συντεταγμένη έξοδος χωρών από το ευρώ θα γίνει με τρόπο που δεν θα έρχεται σε αντίθεση με τους στόχους της στρατηγικής που περιέγραψα παραπάνω.

Από αυτή την άποψη είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του Γερμανού καθηγητή Σίνν για έξοδο με δυνατότητα επιστροφής στο ευρώ, όπου η βασική ιδέα είναι να δοθεί σε χώρες το καθεστώς των συνδεδεμένων μελών, επιτρέποντας τους να υιοθετήσουν το δικό τους νόμισμα προσωρινά και την επιλογή να επιστρέψουν στο ευρώ αργότερα, ή οι μελέτες που έχουν γίνει από την Ντοιτσε Μπανκ για την ταυτόχρονη κυκλοφορία δύο νομισμάτων που αναφέρονται μάλιστα στην περίπτωση εξόδου της Ελλάδος, του τοπικού (π.χ. της ευρωδραχμής) για τις εγχώριες συναλλαγές και τη διατήρηση του ευρώ για τις διεθνείς, με την ταυτόχρονη ύπαρξη του ειδικού λογαριασμού για την προτεραιότητα της αποπληρωμής του χρέους προς τους δανειστές.

Πρέπει να παραδεχτούμε λοιπόν, ακόμα και αν δεν μας αρέσει ότι και από τη γερμανική πλευρά οι ιδέες δεν λείπουν. Μάλιστα, μια μικρότερη ευρωζώνη όπως παραδέχεται και ο Εκόνομιστ θα μπορούσε να προχωρήσει πολύ πιο γρήγορα σε βαθύτερη ενοποίηση, τραπεζική ένωση και έκδοση ευρωομολόγου καθώς τόσο οι πολιτικοκοινωνικές εντάσεις που θα δημιουργηθούν από μια τέτοια πορεία θα είναι λιγότερο έντονες και γι' αυτό ελέγξιμες ενώ τα κόστη δανεισμού σημαντικά μικρότερα από τον τωρινό μέσο όρο της τρέχουσας σύνθεσης χωρών, όπως ξεχνάει να αναφέρει ο Εκόνομιστ. Αυτό είναι κάτι που όπως δείχνουν και οι τελευταίες εξελίξεις σίγουρα αντιλαμβάνονται οι αγορές καθώς το κόστος δανεισμού των λεγομένων οικονομικά εύρωστων χωρών της EE με πρώτη τη Γερμανία που είναι σχεδόν μηδενικό, και κατά μέσο όρο είναι πολύ χαμηλότερο από αυτό για τις χώρες του ευρώ που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και βρίσκονται σε προγράμματα προσαρμογής. Μια μικρότερη ευρωζώνη που θα περιλαμβάνει τις οικονομικά πιο εύρωστες χώρες και την Ιταλία που έχει χαμηλό δημόσιο χρέος σε σχέση με τις άλλες χώρες της περιφέρειας θα γινόταν πιο ευνοϊκά δεκτή από τις αγορές, ενώ οι χώρες που θα γύριζαν στα εθνικά τους νομίσματα θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως συνδεδεμένα μέλη σε ένα νέο ΜΣΙ (Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών) καθώς το νέο σχήμα θα συνδύαζε την ευελιξία του ΜΣΙ με την μεγαλύτερη ομοιογένεια των χωρών ενός μικρότερου αλλά ισχυρότερου ευρώ.

Αντίθετα τυχόν προσπάθεια εμβάθυνσης της ενοποίησης με την τρέχουσα σύνθεση, το πιο πιθανό είναι να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που αναφέρει ο Ίσινγκ με κυριότερο την εξασθένιση του ευρώ έναντι του δολαρίου και την απώλεια πολύτιμου εδάφους στο μεταξύ τους ανταγωνισμό, κάνοντας με τον τρόπο αυτό την EE πιο ευάλωτη στη νέα φάση πιο έντονης παγκοσμιοποίσης της κρίσης και συνεπώς πιο ελέγξιμη από τον αγγλοσαξωνικό παράγοντα. Αυτή φαίνεται να είναι και η κρυφή ελπίδα του Εκόνομιοτ τώρα που η θέ­ση του Σίτυ μετά το σκάνδαλο των επιτοκίων Libor φαίνεται να κλονίζεται, και όχι μόνο.

Τελικά τα διλήμματα που τίθενται είναι πάντοτε πολλά και το θέμα είναι να διαλέξει κανείς να απαντήσει στα κατάλληλα για την εκάστοτε συγκυρία και μάλιστα σωστά, διότι όπως έλεγαν και οι αρχαίοι Ρωμαίοι, κάθε άνθρωπος είναι αρχιτέκτονας της προσωπικής του μοίρας, αυτό όμως φαίνεται ότι δεν αφορά μόνο τα άτομα αλλά επίσης ολόκληρες κοινωνικές τάξεις και λαούς.

Η αρχή του τέλους του ελληνικού δράματος;

Αναδημοσιεύουμε μερικά σημεία από ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Σταύρου Μαυρουδέα που αρχικά δημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο που διατηρεί.

Το πλήρες άρθρο ΕΔΩ

βασικά σημεία:

• Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε το 2007-8 – μία κρίση που είναι βαθειά και δομική ξεκινώντας από τον πυρήνα της καπιταλιστικής παραγωγής– έπληξε ιδιαίτερα τους καπιταλισμούς μεσαίου και χαμηλού επιπέδου ανάπτυξης που ανήκουν στην ΕΕ 
• Η υπαγωγή των ευρω-περιφερειακών οικονομιών σε μνημόνια (είτε ρητά [βλέπε Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία] είτε υπόρρητα [βλέπε Ισπανία]) σηματοδοτεί την υποβάθμιση τους μέσα στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα. 
• H ελληνική αστική τάξη δειλή, μοιραία και άβουλη αδυνατεί να διαπραγματευθεί σοβαρά με τους ηγεμονικούς ευρωπαϊκούς καπιταλισμούς. Ίσως ιστορικά να βρίσκεται στις χειρότερες και πιο αδύναμες στιγμές της μέσα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Παρόλο ότι βλέπει την υποβάθμιση της, είναι βαθύτατα δεσμευμένη οικονομικά και πολιτικά στο ευρωπαϊκό μπορντέλο (κατά Economist). Οι συστηματικές υποχωρήσεις που έχει κάνει στο οικονομικό επίπεδο έχουν υποβαθμίσει την παραγωγική δομή της ελληνικής οικονομίας και, κυρίως, την έχουν δέσει πολυσχιδώς στις ηγεμονικές ευρωπαϊκές οικονομίες. Όλα αυτά κάνουν το οικονομικό κόστος μιας αυτονόμησης του ελληνικού καπιταλισμού δυσθεώρητο, χωρίς φυσικά να συνυπολογισθούν τα γεωπολιτικά προβλήματα που θα προέκυπταν. Γι’ αυτό το ελληνικό κεφάλαιο κάνει το στανιό φιλότιμο και κοιτάζει να μεταφέρει όσο το δυνατόν περισσότερα από τα «σπασμένα» στη ράχη των εργαζόμενων μειώνοντας δραματικά τους μισθούς, καταργώντας ασφαλιστικά δικαιώματα και κατακρεουργώντας τις εργασιακές σχέσεις. 
• Για δύο ζητήματα μόνο φαίνεται ότι δίνει, αυτή την περίοδο, μία μάχη με τους ξένους «εταίρους».Το πρώτο ζήτημα είναι ο έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος.Το δεύτερο ζήτημα είναι συναφές με το πρώτο και αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις που επιβάλλονται από το Μνημόνιο. 
• Μπορεί το ελληνικό κεφάλαιο να δίνει αυτές τις δύο μάχες για το τομάρι του αλλά είναι φανερό ότι συνολικά η ελληνική οικονομία πορεύεται προς την άβυσσο 
• Το Μνημόνιο, δηλαδή η κυρίαρχη στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης που συνομολογήθηκε από την ελληνική αστική τάξη και τους ηγεμονικούς δυτικούς ιμπεριαλισμούς, είναι σαφές ότι δεν έχει πιθανότητα επιτυχίας. Μάλιστα γίνεται και ένας μικρός σκυλοκαβγάς γι’ αυτό, που προφανώς εμπλέκεται στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς μεταξύ ΗΠΑ, ΕΕ και «νεο-αναδυόμενων» οικονομιών. 
• Το ΔΝΤ προσπαθεί να βγάλει την ουρά του έξω από την διαφαινόμενη ελληνική αποτυχία για μία σειρά λόγους. Πρώτον, προσπαθεί να μην λερώσει κι άλλο το ούτως ή άλλως αμαυρωμένο όνομα του με μία ακόμη παταγώδη αποτυχία. Δεύτερον, μέσω αυτού οι ΗΠΑ πιέζουν την ΕΕ για τις δικές τους στρατηγικές επιλογές. Τρίτον, γιατί πιέζουν την ΕΕ και οι «νεο-αναδυόμενες» οικονομίες, που άλλωστε το μερίδιο τους στα κεφάλαια του ΔΝΤ έχει αυξηθεί και φυσικά δεν σκοπεύουν να το ξοδέψουν ξελασπώνοντας την ΕΕ. 
• Είναι φανερό πλέον ότι ο μόνος στόχος συνέχισης της Μνημονιακής στρατηγικής είναι το κέρδισμα χρόνου για την ΕΕ μέχρι να δουν οι ηγεμονικοί ευρωπαϊκοί καπιταλισμοί τι γίνεται με την παγκόσμια οικονομική κρίση και τους ανταγωνισμούς τους με τα άλλα παγκόσμια ιμπεριαλιστικά κέντρα. 
• H ελληνική οικονομία έχει μπει σε ένα υφεσιακό σπιράλ που συνεχίζεται αδιάπτωτο εξευτελίζοντας τόσο τις δηλωμένες όσο και τις αδήλωτες προβλέψεις του Μνημονίου. Χαρακτηριστικά, είναι πλέον προφανές  ότι – ακόμη και με τις γνωστές αλχημείες – η ύφεση εφέτος θα ξεπεράσει τα περσινά επίπεδα και φυσικά οι βλακώδεις προβλέψεις για ανάκαμψη από το 2013 είναι απλό κουτόχορτο. 
• Σε τι ελπίζει λοιπόν η ελληνική αστική τάξη; Απλά σε κάποια κόκκαλα από τους δυτικούς ηγεμόνες και ίσως σε κάποιο υπερατλαντικό από μηχανής θεό. Τα κόκκαλα έχουν να κάνουν με τον φόβο της ΕΕ για τις συνέπειες από μία ελληνική κατάρρευση. Ο υπερατλαντικός από μηχανής θεός εντάσσεται στις γενικότερες πιέσεις των ΗΠΑ για ποσοτική χαλάρωση και στην ΕΕ καθώς και στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς τους 
• Τι όμως προσπαθούν να κάνουν οι ηγεμόνες της ΕΕ; Και εδώ φαίνεται ότι κάθε αυτοπεποίθηση και σιγουριά έχει χαθεί και πλέον παλεύουν και αυτοί με τις αντιφάσεις τους ενώ πλέον εμφανίζονται και σημαντικές διαφωνίες και ρωγμές.Το βασικό δίλλημα του γαλλο-γερμανικού άξονα είναι αν θα αναγκαστούν να προχωρήσουν σε μία ποσοτική χαλάρωση α-λα-ΗΠΑ (δηλαδή με κατευθείαν αγορές κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ και τύπωμα χρήματος) που όμως θα θάψει τις ελπίδες για μία αμφισβήτηση της ηγεμονίας του δολαρίου και ταυτόχρονα θα διασαλεύσει τις πολιτικές λιτότητας τόσο στο εσωτερικό τους όσο και στην κινεζοποιούμενη ευρω-περιφέρεια. Κάτι τέτοιο γνωρίζουν ότι απλά θα απομακρύνει την κρίση χωρίς να την επιλύσει και ταυτόχρονα ό,τι έχουν προσπαθήσει μέχρι τώρα με την ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική ενοποίηση θα πάει περίπατο. Επιπλέον, τσακώνονται για το κόστος μίας τέτοιας επιλογής καθώς είναι προφανές ότι θα το επωμιστεί ιδιαίτερα η Γερμανία (και οι χώρες γύρω από αυτήν), κάτι φυσικά αδιανόητο γι’ αυτήν 
• Ουσιαστικά τα διεθνή ιμπεριαλιστικά κέντρα παίζουν κρυφτούλι  μεταξύ τους. Προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την κρίση υπερσυσσώρευσης αυξάνοντας την εκμετάλλευση (πράγμα που επιδρά θετικό στο ποσοστό κέρδους) αλλά διστάζοντας να προχωρήσουν δραστικά στην απαξίωση κεφαλαίων (δηλαδή στην απο-συσσώρευση κεφαλαίου) καθώς φοβούνται ότι έτσι θα ανοίξουν πύλες της κολάσεως αντίστοιχες (αν όχι χειρότερες) με αυτές της κρίσης του 1929 
• Πως εμπλέκονται αυτοί οι ιμπεριαλιστικοί σκυλοκαβγάδες με την ελληνική τραγωδία; Μα φυσικά άμεσα. Η χώρα μας μαζί με τις υπόλοιπες ευρω-περιφερειακές χώρες ωθήθηκε στη ζώνη της εσωτερικής ευρωπαϊκής «κινεζοποίησης» (δηλαδή οικονομίες-παρίες χαμηλού εργασιακού κόστους) έτσι ώστε να στηριχθεί η κερδοφορία τόσο του ελληνικού κεφαλαίου όσο, και κυρίως, του ξένου. Όταν το εγχείρημα αυτό ξέφυγε από τον έλεγχο και, χάρις και στους διεθνείς ενδο-ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, η ΕΕ στο σύνολο της μπήκε στο επίκεντρο της παγκόσμιας κρίσης τότε η χώρα μας έγινε όχι μόνο ένα πειραματόζωο αλλά και ένας δυνητικός αποδιοπομπαίος τράγο.Για τους ηγεμονικούς ευρωπαϊκούς καπιταλισμούς, στην προσπάθεια τους να αποφύγουν τη συνταγή της ποσοτικής χαλάρωσης και της ιμπεριαλιστικής υποβάθμισης, το δίλημμα είναι το ακόλουθο: μία τελετουργική θυσία ορισμένων χωρών (με την Ελλάδα πρώτη και καλύτερη μεταξύ αυτών) θα καταπράυνε τους διεθνείς ανταγωνιστές τους ή θα τους άνοιγε περισσότερο την όρεξη; Και επιπλέον, μία τέτοια κίνηση θα ήταν τεχνικά ελεγχόμενη ή θα οδηγούσε σε ένα ντόμινο ατυχημάτων που θα οδηγήσουν σε ολοκληρωτική καταστροφή. Με περισσότερο τεχνικούς όρους: μία ελληνική (κατ’ αρχήν) χρεωκοπία και έξοδος από την ΟΝΕ θα έπειθε τις διεθνείς αγορές ότι η ΕΕ συγυρίζει τα του οίκου της και γίνεται μία βιώσιμη οντότητα ή θα σηματοδοτούσε την έκρηξη των εγγενών αντιφάσεων της (ανισόμετρες και αποκλίνουσες οικονομίες, μη-βέλτιστη νομισματική περιοχή κλπ.) που θα επεξέτεινε το πρόβλημα στο σύνολο της ΕΕ και θα οδηγούσε τελικά στη διάλυση της;Το δίλημμα αυτό μελετούν οι ηγεμονικοί ευρωπαϊκοί καπιταλισμοί ο καθένας για λογαριασμό του και με βάση τις δικές του οικονομικές και γεωπολιτικές προτεραιότητες. Το μελετά ιδιαίτερα ο γερμανικός καπιταλισμός που έχει και τον πρώτο λόγο καθώς έχει κερδίσει αλλά και κινδυνεύει να χάσει τα περισσότερα από την υπόθεση της ΕΕ 
• Όσο επεξεργάζονται το δίλημμα αυτό οι ηγεμονικοί ευρωπαϊκοί καπιταλισμοί προβληματίζονται για μία σειρά ενδιάμεσες λύσεις. Η πρώτη είναι μία νέα ελεγχόμενη χρεωκοπία μέσα στο ευρώ. Αυτή θα αφορά τα δάνεια από την ΕΚΤ και τις χώρες-μέλη της ΟΝΕ. Στην κατεύθυνση αυτή πιέζει το ΔΝΤ.Στην περίπτωση αυτή για πρώτη φορά από την αρχή της ελληνικής κρίσης θα «πονέσουν» πραγματικά οι ηγεμονικές ευρωπαϊκές οικονομίες καθώς θα χάσουν χρήματα, ενώ μέχρι τώρα δάνειζαν με κέρδος ή έδιναν αέρα κοπανιστό με μόχλευση και εγγυήσεις. Η δεύτερη λύση είναι η επιμήκυνση του ελληνικού προγράμματος και φυσικά ο επιπρόσθετος δανεισμός (για να καλυφθεί η χρονική καθυστέρηση) καθώς πλέον ούτε τα παπαγαλάκια των ελληνικών ΜΜΕ της διαπλοκής δεν μπορούν πλέον να τιτιβίσουν ότι μπορεί να πετύχει και να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Και η λύση αυτή έχει κόστος γιατί θα πρέπει – έστω με δανεισμό και μόχλευση – να δοθούν κάποια χρήματα (που ξεκίνησαν από 20 δις ευρώ και συνεχώς ο λογαριασμός ανεβαίνει όσο το Μνημονιακό πρόγραμμα πέφτει περισσότερο έξω). Και φυσικά, τώρα ιδιαίτερα που η ΕΕ μπαίνει σε ύφεση και η κρίση και οι ανταγωνισμοί αγριεύουν, κανένας από τους ούτως ή άλλως σφιχτοχέρηδες «εταίρους» μας δεν θέλει να δώσει 
• Η οικτρή σημερινή ελληνική κυβέρνηση σκοπεύει να ζητήσει απλά την χρονική επιμήκυνση του Μνημονιακού προγράμματος (δηλαδή την μετάθεση της χρονικής επίτευξης των ούτως ή άλλως ανέφικτων στόχων) κατά δύο χρόνια χωρίς νέα δάνεια. Μένει φυσικά να δούμε αν οι ευρωπαίοι «εταίροι» θα την δώσουν έστω και αυτό το φύλλο συκής για να δικαιολογήσει το νέο γδάρσιμο του ελληνικού λαού που ετοιμάζει για τον Σεπτέμβριο. 
• Φυσικά υπάρχει και η περίπτωση του συνδυασμού αυτών των δύο λύσεων.
• Αν αυτές οι ενδιάμεσες λύσεις δεν ευοδωθούν τότε απεργάζονται πιο ρηξικέλευθες κινήσεις. Αυτή που σιγά-σιγά διαρρέεται προς τα έξω και προετοιμάζεται το έδαφος γι’ αυτήν είναι η εισαγωγή διπλού νομίσματος στην Ελλάδα και η έξοδος της από την ΟΝΕ σε μία παραλλαγή του παλιού «φιδιού στο τούνελ» (με το ECU) ή του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος (ΕΝΣ), δηλαδή των αποτυχημένων συστημάτων νομισματικής σύνδεσης που προηγήθηκαν της ΟΝΕ. 
• Η αρχική κίνηση μάλλον θα είναι το ελληνικό δημόσιο να αρχίσει να πληρώνει μέρος των υποχρεώσεων με τη μορφή κάποιου χαρτιού IOY (αυτό έγινε κατά κόρον ιδιαίτερα από τις ομοσπονδιακές πολιτείες στην Αργεντινή πριν το σπάσιμο της δολαριοποίησης). Δηλαδή θα δημιουργηθεί ουσιαστικά ένα δεύτερο εσωτερικό νόμισμα που η ισοτιμία του θα κυμαίνεται και θα εξαρτάται από το ευρώ. Φυσικά άμεσα σχεδόν η ισοτιμία αυτή θα κατρακυλήσει καθώς η αξιοπιστία του εκδότη (δηλαδή του ελληνικού Δημοσίου) θα καταρρέει. Συνεπώς αυτό το IOY θα είναι ένα χαρτί εσωτερικής κυκλοφορίας και φθίνουσας αγοραστικής δύναμης που θα εντείνει τα προβλήματα επιβίωσης όσον αμείβονται με αυτό 
• Όμως ένα τέτοιο σύστημα διπλού νομίσματος είναι εγγενώς ασταθές για πάρα πολλούς λόγους και μπορεί να λειτουργήσει μόνο βραχυχρόνια. Αναγκαστικά θα οδηγήσει στην έξοδο από το ευρώ. 
• Εδώ θα ακολουθήσει η επόμενη κίνηση δηλαδή η έξοδος της Ελλάδας από την ΟΝΕ. Όμως η έξοδος αυτή δεν θα οδηγήσει στην ανεξαρτητοποίηση της χώρας από την ευρωπαϊκή μέγγενη. Αντιθέτως, πιθανά με κάποιο καρότο μίας «αναπτυξιακής» βοήθειας και της υπόσχεσης επιστροφής στο ευρώ αν είμαστε καλά παιδιά, το νέο νόμισμα θα είναι ένας δορυφόρος του ευρώ. Με λίγα λόγια, η συναλλαγματική ισοτιμία του θα κυμαίνεται μέσα σε ένα φάσμα διακύμανσης γύρω από το ευρώ 
• Σε καμία περίπτωση η χώρα δεν θα αποκτήσει τη δυνατότητα αυτόνομης χάραξης πολιτικής. Με την μέθοδο αυτή θα επιδιωχθεί να διατηρηθεί ο σκληρός πυρήνας της ΕΕ φτιάχνοντας και τυπικά μία μαλακή περιφέρεια γύρω του εξαρτημένη από αυτόν και πιο αδύναμη από πριν. Γι’ αυτό και η ελληνική αστική τάξη όταν είχαν πρωτοπροβληθεί, επί Σημίτη, οι απόψεις περί ΕΕ δύο ταχυτήτων είχε αντιδράσει υστερικά διακηρύσσοντας ότι θα είναι στην πρώτη ταχύτητα ότι θυσίες και να χρειασθούν. Φαίνεται πλέον ότι θα υποβιβασθεί όχι στη δεύτερη αλλά σε ακόμη χαμηλότερη ταχύτητα και θα το καταπιεί κάνοντας το στανιό φιλότιμο και ξεσπώντας στον ελληνικό λαό για να βγάλει κάποια από τα σπασμένα. Φυσικά σε μία τέτοια εξέλιξη η χώρα και ο λαός θα έχουν ήδη υποβαθμισθεί σε περίπου τριτοκοσμικά επίπεδα. Απλά η ελληνική αστική τάξη, όπως και στις προηγούμενες καταστροφές από τις παλιότερες «Μεγάλες Ιδέες» της, θα κρύψει και διασφαλίσει τον συσσωρευμένο πλούτο της και θα επιδιώξει να διασφαλίσει την κυριαρχία της – χρησιμοποιώντας «αριστερούληδες» ή ακροδεξιούς διαχειριστές εκτάκτων καταστάσεων – ελπίζοντας να μπορέσει να επανακάμψει στο μέλλον. 
• Είναι φανερό πλέον ότι όλες οι εξελίξεις οδηγούν σε αυτό που είναι το βασικό δίλημμα για την ελληνική κοινωνία και χωρίζει τα συμφέροντα των βασικών τάξεων της: μέσα ή έξω από την ΕΕ. Όχι απλά κάποια αναδιάρθρωση του χρέους ή έξοδος από την ΟΝΕ – όπως διατείνονται «αριστερούλικες» φωνές – καθώς αυτά είναι εργαλεία που ήδη χρησιμοποίησε ή πρόκειται να χρησιμοποιήσει η αστική τάξη και οι δυτικοί «εταίροι» της προς όφελος τους. Η βασική κόκκινη γραμμή, αυτή που χωρίζει τους φίλους και τους αντιπάλους του συστήματος, είναι η συνολική στάση απέναντι στην ΕΕ. Μία Αριστερά που σέβεται το εαυτό της, δεν στρουθοκαμηλίζει, δεν σκιαμαχεί (και μεταξύ της) και δεν ονειρεύεται να γίνει διαχειριστής του συστήματος οφείλει να διατυπώσει ένα συνεκτικό και ρεαλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα με βασικό άξονα την αποδέσμευση από την ΕΕ. Το μεταβατικό αυτό πρόγραμμα αναγκαστικά θα είναι πρόγραμμα σοσιαλιστικής μετάβασης που ταυτόχρονα θα απαντά ρεαλιστικά στα πιεστικά και άμεσα λαϊκά προβλήματα 
• Δυστυχώς, μέχρι τώρα όλα τα βασικά ρεύματα της ελληνικής Αριστεράς αδυνατούν να συγκροτήσουν ένα τέτοιο ρεαλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα και εξασκούνται, εκτός από ανούσιους διαξιφισμούς, είτε σε στρουθοκαμηλικά σχέδια διαχείρισης του συστήματος είτε σε φωνακλάδικα επαναστατικά κηρύγματα που όμως δεν φέρνουν καμία επανάσταση. Και όλα αυτά όταν ο τόπος χρειάζεται περισσότερο από ποτέ μία ριζική ανατροπή. Είτε για να αποφευχθούν τα χειρότερα είτε, εάν έρθουν τα χειρότερα, για να υπάρξει αχτίδα φωτός για το ταλαίπωρο λαό μας στο μέλλον. 
• Μένει να δούμε τι θα γίνει στη σημερινή ελληνική τραγωδία. Η τραγωδία απλά θα έχει μία τραγική κατάληξη ή, αν δεν αποφευχθεί, τουλάχιστον θα φέρει την κάθαρση και την δικαιοσύνη; Μόνο στη δεύτερη περίπτωση μπορεί ξανά να ελπίζει σε ένα μέλλον ο κόσμος της εργασίας. Μένει να φανεί εάν ο τελευταίος έχει τις δυνάμεις να υπερβεί ανεπαρκείς γραμμές και σχηματισμούς και να χαράξει ένα τέτοιο μέλλον.

Οι περικοπές στην Υγεία και η "Μέση Λύση"!!!

Του Μαραγκού από το "ΕΘΝΟΣ"

ΚΑΤΙ ΒΡΩΜΑΕΙ

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο "Καρτέσιος" 

Kαι ξαφνικά, ο υπέρμαχος του Μνημονίου, πρόεδρος του ΣΕΒ, Δημήτρης Δασκαλόπουλος, δηλώνει πως «το Μνημόνιο θα έπρεπε να αντικατασταθεί με ένα νέο ευρύτερο εθνικό σχέδιο ανόρθωσης, ευρωπαϊκών προδιαγραφών» και συνεχίζει μεγαλώνοντας την έκπληξη, χαρακτηρίζοντας «αδιέξοδη την λογική των οριζόντιων περικοπών και της αύξησης φόρων», ενώ επισημαίνει και «την ανάγκη για εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, αλλά και άμεσης αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής».

Και ξαφνικά, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης «διαρρέουν» ότι βρίσκονται σε πόλεμο με την Τρόικα κι έχουν ανοίξει μέτωπο με την επιμονή του Σαμαρά να μη συζητά την επιμήκυνση του προγράμματος.

Και ξαφνικά, ο Αντώνης Σαμαράς ανοίγει βεντέτα με τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, Φίλιπ Ρέσλερ, ενώ επίσης ξαφνικά, ο επικεφαλής του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ τα βάζει με τη Γερμανία κατηγορώντας την ότι αντιμετωπίζει ως υποκατάστημά της την Ε.Ε., ενώ αφήνει να εννοηθεί ότι η Ελλάδα δεν ανήκει στις πραγματικές αιτίες της κρίσης.

Και ξαφνικά, πετάγεται κι ο σιωπηλός συνένοχος, αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, «ξεσπαθώνοντας» ηρωικά, ζητώντας από τους Ευρωπαίους «Να μας φέρουν πίσω τα κλεμμένα και ας κάνουμε τότε τους λογαριασμούς μας».

Αρχίζω να ζω σ’ ένα περιβάλλον όπου όλα με προετοιμάζουν ν’ ακούσω ότι στην ευρωζώνη μπήκαμε επί πρωθυπουργίας Τσίπρα κι ότι αυτοί που «πάση θυσία» ήθελαν να μείνουμε στο ευρώ είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι αντιεξουσιαστές και το black block.

Κάτι βρωμάει. Ή ξέρουν ότι επιστρέφουμε στη δραχμή νωρίτερα απ’ ότι προβλεπόταν, οπότε όλοι οι πρωταγωνιστές της καταστροφής θέλουν να βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω και να διασωθούν υποστηρίζοντας ότι φύγαμε από την ευρωζώνη εθελοντικά και «εθνικά υπερήφανοι» ή η ευρωζώνη πάει κατά διαόλου και δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν την καταστροφή, οπότε ξεκίνησε ο διαγωνισμός αντι-γερμανίλας.

Το ζήτημα είναι ότι τα οικονομικά αποθέματα μισθωτών, ελεύθερων επαγγελματιών και μικροέμπορων στέρεψαν. Δεν υπάρχει ούτε σταγόνα στο «υπέδαφος» για να λεηλατηθεί από την εφορία. Οι φοροφυγάδες, μ’ ένα καταπληκτικό σπριντ προεκλογικά και με άλλοθι τον κίνδυνο εκλογής Τσίπρα, έβγαλαν ό,τι είχαν και δεν είχαν στους φορολογικούς παραδείσους. Κι έτσι, απέμειναν αμήχανοι στην κόλασή τους, οι πολιτικοί τους υπηρέτες.

Το Μνημόνιο δε μπορεί να εφαρμοστεί. Το γνωρίζουν όλοι αυτό, εντός κι εκτός Ελλάδας. Η νιρβάνα των ηλιθίων που κυριαρχεί, δε δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει ένας γενικός ξεσηκωμός, αλλά οι δουλοπρεπείς κυβερνήτες μοιάζουν να φοβούνται και αυτό το ενδεχόμενο.

Η επίσημη ανακοίνωση της ελληνικής χρεωκοπίας και η επιστροφή στη δραχμή είναι πλέον ο νέος μονόδρομος. Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που οι ντίλερς θα πουλήσουν όλη την πραμάτεια της Ελλάδας σε τιμές αστείες ή μπορεί και να την ξεφορτωθούν τζάμπα. Ταυτόχρονα, θα ξεπουλήσουν κάθε εργασιακό δικαίωμα και κάθε ίχνος αξιοπρέπειας.

Κάπου εδώ, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τελειώνει το πρώτος μέρος αυτής της τραγωδίας και ακολουθεί το δεύτερο, εκείνο της υποτέλειας και της πείνας. 

Ένα είναι το μόνο σίγουρο. Ότι πλέον το «ο σώζων εαυτώ σωθήτω» δε θα ισχύσει μόνο για τους απλούς πολίτες, αλλά για κάθε είδους ταγούς. Πολιτικούς, οικονομικούς και θρησκευτικούς. 

Το μπάχαλο έφτασε και χτυπάει την πόρτα μας, πριν τη ρίξει με κλωτσιά.